Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           wysokiej góry, u której stóp w falach swych błękit nieba
 2   1, IV |        poświęcenia zdawały się od stóp do głowy przyoblekać jej
 3   1, IV |           orzuciła ją od głowy do stóp jednym z tych spojrzeń,
 4   1, IV |         smutkiem i rozżaleniem. U stóp wschodów gankowych stojąc
 5   1, IV |         kocha... a moja dusza.~Od stóp do głowy drżeć zaczęła.~-
 6   1, V  |            która zaczynając się u stóp zabudowań dworskich biegła
 7   1, V  |          motyl wzbił się jej spod stóp i kręto wyleciał nad zboże;
 8   1, V  |        Jaworu tam nie było, ale u stóp gruszy polnej urywał się
 9   1, VI |      starcem, w płóciennej, aż do stóp zapiętej kapocie, a drugą -
10   1, VI |  Znajdowali się w miejscu o kilka stóp zaledwie oddalonym od szczytu
11   1, VI |      głowę. Szybko przebyła kilka stóp dzielących ją ze szczytem
12   2, I  |          szybko migocących bosych stóp. Sposób, w jaki ta ścieżka
13   2, II |   podrzucając, z głośnym tętentem stóp przebiegła parę pokojów,
14   2, II |         pogodny, upalny, Niemen u stóp wysokiej góry toczył się
15   2, II |          przed nią i z dumą u jej stóp złożoną pokornie jej tłumaczącego
16   2, III|          w górę zakręcone wąsy od stóp do głowy ubrał się w dymkę
17   2, III|         lub odetchnęła głośno. Do stóp im wraz z kłosami upadały
18   2, IV |          wysoką, ciemną ścianę. U stóp zarośli różowate wrzosy
19   2, IV |    uderzyć. Jan z głową odkrytą u stóp Mogiły stojąc zwolna wymówił:~
20   2, IV |         Justyna znowu od głowy do stóp zadrżała.~- Niewzwyczajona -
21   2, IV |       którą okryła ona od szyi do stóp, a sam u dzioba czółna stojąc
22   2, IV |          łodygach i strzałach. Od stóp zielonej góry wzbiły się
23   2, V  |        okrągły mające ognie. Spod stóp wysokiej góry wysuwały się
24   3, I  |       piękne jej ciało wiło się u stóp czarnego krzyża w objęciach
25   3, I  |      ozdobionych. Z samego układu stóp jego u dołu kolumny skrzyżowanych
26   3, II |          Dość wysoki, od karku do stóp jednostajną grubość mający,
27   3, II |  Nieprawdaż, najlepsza mamo, że u stóp twoich i u twojego serca
28   3, II |   poczucie, jak gdyby ziemia spod stóp się jej usuwała, bo obie
29   3, III| pociemniałymi drzewami, u których stóp wiły się nikłe dymy, nad
30   3, III|         Dobrze!~Czółno to stało u stóp Anzelmowej zagrody, w gęstwinie
31   3, IV |    chóralny śpiew. Pani Emilia od stóp do głowy zadrżała. Przelękła
32   3, IV |          które wzbijając się spod stóp wysokiej góry zdawały się
33   3, IV |       utopili wzrok w rozwartej u stóp ich kopalni klejnotów. Z
34   3, IV |          wody padały na nich i od stóp do głów oblewały ich blaski
35   3, V  |    tasiemki bucików i jak długa u stóp matki upadła. Że jednak
36   3, V  |        pociągniętą. Mała Bronia u stóp jej śniade ramionka szeroko