Tom, Rozdzial

 1   1, III|           pszenicy, gdy ją ozłaca słońce. Wpadło, poskoczyło, rękami
 2   1, IV |        którym i wiatr powiewał, i słońce jeszcze silnie dogrzewało,
 3   1, V  |          nie poznał? Widać, że na słońce spojrzał, to w oczach pociemniało!~-
 4   1, V  |        wraz poprawiał czapkę i na słońce mrużącymi się oczami spoglądał.
 5   1, VI |        liniami ogorzałego i przez słońce pozłoconego profilu. Czasem
 6   1, VI |         jej oczu. Obejrzał się na słońce: poczerwieniało i da połowy
 7   1, VI |          gasły pozostawione przez słońce pasy świetliste; zmrok sunący
 8   2, I  |           zaniemeńskich pastwisk, słońce zachodziło pogodnie i jaskrawo,
 9   2, I  |           a przed nimi zachodzące słońce kładło na drogę szerokie
10   2, II |          z szerokimi brzegami, bo słońce dziś bardzo dopieka...~Nie
11   2, III|        pani tu siedzi, jakby mnie słońce przed oczami zaświeciło...~-
12   2, III|     zaświeciło...~- Przecież dziś słońce nie tylko świeci, ale aż
13   2, III|          Justynie sierp, w którym słońce krzesało srebrne błyskawice,
14   2, III|     pewnie i pobiorą się... bo to słońce pierwej wzejść musi, nim
15   2, III|      nastawał. Za okolicą i rzeką słońce połową ognistej tarczy iskrzyło
16   2, IV |         pogięty stok góry. Upalne słońce osypywało nieścigniony szlak
17   2, IV |         bywa zimno i pusto; blade słońce miriadami iskier haftuje
18   2, V  |          dziedziniec wybiegającą. Słońce zaszło już było od pół godziny;
19   2, V  | prowadzone gospodarstwo; zresztą, słońce jasne, kwiaty pachnące,
20   2, V  |          tak jak gwiazdy otaczają słońce. Był tam wielki Kondeusz,
21   3, II |        swej zupełnie zapominając.~Słońce zaszło już przed kwadransem
22   3, II |     wchodziły do zagrody Fabiana, słońce rozściełało po jej trawach
23   3, II |     stanął przed oknem, za którym słońce, już niewidzialne, zapalało
24   3, II |      ziemia nic nie rodzi? czy tu słońce nie świeci? czy tu królestwo
25   3, II |       nimi pozostawiło zaszłe już słońce. Szeroki, równy, gdzieniegdzie
26   3, III|      ciche, przygasłe, bladozłote słońce. Zdawać się mogło, że przez
27   3, III|     dalekiej przeszłości jaśniało słońce ludzkich praw i dostojeństw,
28   3, III|     szerokie pole, pod bladozłote słońce, w przejrzyste jak kryształ
29   3, III|          dokoła zaś gumna wrzało. Słońce za bór już zapadło. W szarej
30   3, III|         czasie, gdyby insze wcale słońce na moim niebie nie błysnęło.
31   3, III|          drugie wschodzi. Może te słońce, które nam smętnie świeciło,
32   3, IV |           szaleńcy rzucili, jak w słońce w niego wierzyli, jak w
33   3, IV |      dokończył.~Niewysoko jeszcze słońce podniosło się na niebie,
34   3, IV |        kudłaty Sargas. Zachodzące słońce bladym blaskiem spłowiały
35   3, IV |           inszej stronie dla pana słońce weszło? Owszem. Daj Boże
36   3, IV |      olśniewająco świetnym. Blade słońce jesienne w momencie zachodu