Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     rumieńcem powlekły śniade jej policzki; zarazem surowe jej i zamyślone,
 2   1, I  |     głośno, jak z beczki. Justyna policzki i usta topiąc w dzwonkach,
 3   1, II |         rumieńca przepłynął chude policzki pani Emilii; cofnęła rękę
 4   1, II |        jego wpiły się w delikatne policzki pani Emilii, a koścista
 5   1, IV |           czy zgryzoty wychudziły policzki i przedwczesnymi zmarszczkami
 6   1, IV |          jej z lekka zarumienione policzki, promieniejące oczy i pąsowe
 7   1, IV |     salonie ją postawił. Kościste policzki jego rumieniły się trochę,
 8   1, V  |      Znowu okrągłe i rumiane jego policzki w ogniu stanęły. Odwrócił
 9   1, V  |     siostry, wytrysnął na czoło i policzki Jana. Uszy jego nawet stanęły
10   1, V  |           się zdawało: i czerwone policzki, i małe oczy, i zadarty
11   1, VI |        oczu na pełne i rozognione policzki ciekły łzy...~- Co ja pocznę! -
12   2, I  |       głośno przeżuwając i różowe policzki miodem sobie osmarowując
13   2, I  |  Zmieszała się tak, że przywiędłe policzki i drobnymi zmarszczkami
14   2, I  |           w oba miodem usmarowane policzki je ucałowawszy zwolna znowu
15   2, II |         gorączkowe rumieńce żółte policzki jej paliły, a do snu i dla
16   2, II |       opływały znowu śniadawe jej policzki, oczy błysnęły.~Nagle z
17   2, II |       których czasem na blade jej policzki spływała łza. Teresa, bezsennością
18   2, II |          jego ręku. Delikatne jej policzki opłynął blady rumieniec,
19   2, III|          je czerwoną ogorzałością policzki jego schudły i wydłużyły
20   2, III|             Krew zalała mu czoło, policzki i nawet białka oczu, które
21   2, III|         płomienie które mu czoło, policzki, uszy i aż ogorzałą szyję
22   2, III|           na daleko bielszych niż policzki czołach. Powietrze huczało
23   2, III|          słowach wybiły się mu na policzki. Witold wpółklęcząc na niskiej
24   2, IV |  spuszczonych staczały się na jej policzki. Przed siebie potem spojrzał
25   2, IV |         rumieniec wypłynął na jej policzki, a czarne rzęsy nagle w
26   2, V  |     chwała Bogu, nie zabraknie,..~Policzki jej i nawet czoło zachodziły
27   2, V  |          z głośnym śmiechem w oba policzki go pocałował.~- Każdy młody
28   2, V  |        swą żółtą twarz, na której policzki wybiły się dwie ogniste
29   3, I  |           i książek. Na blade jej policzki wystąpiły plamy ognistych
30   3, II |          takim zajęciem, że aż na policzki młodej panny wybiły się
31   3, II |       serdecznie, że aż mu tłuste policzki trzęsły się i łzy do małych
32   3, II | zadowolenia, jakie uczuł, rumiane policzki mu zadrgały i poruszyła
33   3, II |        wytryskującymi mu na blade policzki ciszej przemówił:~- Spodziewam
34   3, III|      który nagle i ogniście w oba policzki go pocałował.~- Przepraszam... -
35   3, III|          postawach jednostajnych, policzki na dłoniach opierając. Po
36   3, III|      zydlach i stołkach zasiadło. Policzki na dłoniach poopierali,