Tom, Rozdzial

 1   1, II |      twarzą kiedyś znać zupełnie piękną, a i dziś jeszcze pomimo
 2   1, II |       Nieco młodsza, mniej widać piękna za młodu, więc teraz zupełnie
 3   1, II |      familii, z pięknego domu, z piękną edukacją...~- Panna z pięknej
 4   1, II | połyskiwały w cieniu, wymówił:~- Piękna panna.~A po krótkiej chwili
 5   1, II |        arystokratyczną i jeszcze piękną, choć wyniszczoną i cierpiącą.
 6   1, II |     nalana błękitem i złotem. ~- Piękna miejscowość - rzekł w zamyśleniu
 7   1, III|       stanowiło to fortunę wcale piękną, która jednak, na cztery
 8   1, III|        uchodził za fortunę wcale piękną; otoczyć ją i po wiek wieków
 9   1, III|         wyrzeknie się wszelkiego piękna i wszelkiej poezji... wtedy.~-
10   1, III|      widzieć choć trochę poezji, piękna, artyzmu.., A gdzież je
11   1, IV |        swój jeszcze zadziwiająco piękna. Matka trzydziestoletniego
12   1, IV |      idee czasu są rzeczą bardzo piękną...~- I szanowną - z uśmiechem
13   1, IV |       Ojciec i córka grali jakąś piękną, długą i trudną kompozycję,
14   1, V  |        zatopiła w twarzy Jana:~- Piękna panna! - ścigając wzrokiem
15   2, I  |        wyrośnie na niepospolicie piękną kobietę; zobaczysz to, kuzynko.
16   2, II |        swobody, ciągłych widoków piękna... Gdzież on to wszystko
17   2, III|         o góro! zielony lesie!~O piękna kalino, prześliczna malino,~
18   2, V  |       sobie przedstawić podobnie piękną, podobnie promienną egzystencję
19   2, V  |         nie tak to nadzwyczajnie piękną, wprost z rezydencji u krewnych
20   3, I  |        była, ale gdy młodziutka, piękna i posażna przed trzydziestu
21   3, I  |          się, grzeszy i choćby z piękną duszą, ale w brzydkim ciele
22   3, I  |         biurko z cennego drzewa, piękna szafa napełniona książkami
23   3, I  |          moralnej i estetycznego piękna otaczać go nie przestanie.
24   3, I  |     podówczas trzydziestoletnia, piękna, majętna zagrzebać się miała
25   3, I  |         pierwiastkami wykwintu i piękna przesycone, skierowanymi
26   3, I  |          i wnet znowu cofała się piękna kobieca główka w misterne
27   3, II |         wielki, że u króla żonka piękna! Bardzo słusznie!~Prawdę
28   3, II |      popędliwą, dumną. Nigdy tak piękną nie wydała się Zygmuntowi.
29   3, II |         i, schyliwszy się znowu, piękną białą rękę na czarnej sukni
30   3, II |        trupów? że żadnego błysku piękna i życia dokoła siebie znaleźć
31   3, III|        samo pobladło, a teraz na piękną jeszcze, lecz uciszoną i
32   3, III|      Aktorka! Jedno do drugiego, piękną fortunę we dwoje ufundują.
33   3, III|      jeżeli już powie, to bardzo piękną, bo jego mówienie zupełnie
34   3, III|      kiwali i szeptali, że z tak piękną panną miło by było tańczyć
35   3, III|        mój uśmiech do ulubionej!~Piękna Osipowiczówna, jak, smukła
36   3, IV |     również delikatna, ale mniej piękna i strojna, a więcej zwiędła,