Tom, Rozdzial

 1   1, III|         rzeczy, które są tym dla duszy, czym chleb dla ciała -
 2   1, III|    podobnego do lenistwa ciała i duszy. Samo przejście z domu do
 3   1, IV |        głos zamierał w gardle.~- Duszy twojej chcę, Justyno...
 4   1, IV |        przyjaźni... ufności...~- Duszy! - zaśmiała się przeciągle
 5   1, V  |          nasz? a Bóg mię ubij na duszy i ciele, że pokaże się tak,
 6   1, VI |        jego :~- Bóg mnie ubij na duszy i ciele!~A drugi raz:~-
 7   2, I  |    przepadać za zdrowiem ciała i duszy czego najlepszym dowodem
 8   2, II |       się o jej rękę. ~- W głębi duszy - mówił Kirło - jest to
 9   2, II |    należeć. O, nie lękaj się! Ja duszy tylko twojej pragnę, ale
10   2, III|         Bóg mnie ubij na ciele i duszy, kiedy te chamy ćwierci
11   2, III|         wieczne jakby zamyślenie duszy daleko od obecnej rzeczywistości
12   2, III|         do wewnętrznych poruszeń duszy. Przed godziną wesoły, prawie
13   2, IV |          potrzeby serca, ciała i duszy, nikomu na myśl ona nie
14   2, IV |          także wszystkimi siłami duszy i rozumiał ją wybornie.
15   2, V  |    zlitowanie dla nieśmiertelnej duszy swojej prosząc; o to zaś,
16   2, V  |         tylko na ciele, ale i na duszy robią się takie zmarszczki,
17   3, I  | stanowiła niezbędną potrzebę jej duszy i nie tylko nie zachwiała
18   3, I  |     piersi ludzkiej tkwi cząstka duszy świata niewidzialnymi nićmi
19   3, I  |   pomówić przyrzekała, a na dnie duszy snuła rozpaczliwe myśli
20   3, II |         Bóg mnie ubij na ciele i duszy, jeżeli nie to samo zawsze
21   3, II |          zamykanie się przed nim duszy, której wybuchliwą otwartość
22   3, II |      ciebie nie zażądam, tylko - duszy twojej, Justyno!~Przy ostatnich
23   3, II |         i siostrą mojej samotnej duszy... Co świat podejrzliwy
24   3, II |  najłatwiej wzbiją się ku twojej duszy i najpotężniej ją zapłodnią...~
25   3, III|          Bóg mię ubij na ciele i duszy - za głowę chwytając się
26   3, III|    czasem chwila, w której z dna duszy ludzkiej podnosi się to,
27   3, III|       mnie wierzy? Jak zbawienia duszy słówka tego czekam: czy
28   3, III|          Złymi słowami siecze po duszy, gorzej niżby rózgami po
29   3, III|     pochwycił.~- Bóg mię ubij na duszy i ciele, kiedy jednym słóweczkiem
30   3, IV |      jego przedwcześnie uwiędłej duszy. W fotelu zagłębiony, przygarbionymi
31   3, IV |          zagrzebanie szlachetnej duszy w prochu bojaźni i interesu...
32   3, IV |          oblewa każdą na własnej duszy dostrzeżoną jej plamę. Gdy
33   3, IV |          na świecie jednej żywej duszy, przed którą człowiek mógłby
34   3, IV |         i zdziczenia, żem takiej duszy przy sobie nie miał. Marzyłem
35   3, IV |   zamachał. - Psom dajcie, co na duszy macie! - wołał dalej. -
36   3, V  |      młodej piersi i szczęśliwej duszy, tak szczęśliwej, że byle