Tom, Rozdzial

 1   1, II |               Wszakże to drugi raz dopiero mam przyjemność widzieć
 2   1, IV |         hrabia, od trzech miesięcy dopiero mieszkając w swoich tutejszych
 3   1, IV |           charakteru nie utraciła. Dopiero kiedy Różyc obok niej usiadłszy
 4   1, IV |           warkocz upięte. Z bliska dopiero uderzał i prawie zadziwiał
 5   1, V  |      zmącił się i urwał. Po chwili dopiero dokończył:~- Może panienka
 6   1, V  |       twarz, chrząknął i po chwili dopiero odpowiedział:~- Różne u
 7   2, I  |     nieocenionyl- wołał. - Toż bym dopiero niespodziankę urządził światu
 8   2, II |     osłupiałymi oczami i po chwili dopiero zdolnym był wymówić:~- A
 9   2, II |          maro, przepadnij! Toś mię dopiero przestraszyła! Któż to widział
10   2, III|       drugiego poznał Anzelm wtedy dopiero, kiedy się znalazł przed
11   2, IV | przeświecających zarośli i za nimi dopiero powoli wzbijał się znowu
12   2, IV |            nie mogłem, bo wtenczas dopiero zobaczyłem, kiedy już znajdował
13   2, IV |      ciągle grzmiało a grzmiało, i dopiero przed samym wieczorem grzmoty
14   2, IV |           to zwierzęcy, i wtenczas dopiero obaczyłem, że w kąteczku
15   2, IV |             Stanęła i w tej chwili dopiero spostrzegła, że znajduje
16   2, IV |          gładkie, u szczytów swych dopiero korony gałęzi rozpościerające,
17   2, IV |           nawet prac ludzkich; cóż dopiero w obliczu wielkich, spełnionych
18   2, V  |        kładli i po kilku sekundach dopiero lub po minucie znowu je
19   2, V  |          pytanie Anzelma usłyszeli dopiero wtedy, gdy je powtórzył.~-
20   2, V  |            aż po kolana i od kolan dopiero wyrastał on z tego śniegu,
21   3, I  |          krwi w twarzy, i po kilku dopiero minutach za głowę się pochwyciła.~-
22   3, II |    niedbali i nieżyczliwi...~- Cóż dopiero, kiedy się ich pieprzem
23   3, II |           czoła podnosił.~Po kilku dopiero minutach z cierpiącą i bledszą
24   3, II |           Jutro je cioci oddam! To dopiero będzie rada! rada!~Klasnęła
25   3, II |        Witold, wysłuchała, i wtedy dopiero, kiedy o niezłomności oporu
26   3, II |       byłam dumną... owszem, wtedy dopiero stałam się dumną i lękałam
27   3, II | przechadzkę syna po pokoju i wtedy dopiero, gdy przerwał się na chwilę
28   3, II |          podniosła się znowu wtedy dopiero, gdy Zygmunt kroki swe przed
29   3, III|    nędznemu lżej nie samemu, a cóż dopiero kiedy człowiek ma czym podzielić
30   3, III|     poruszające. Po kilku minutach dopiero z tej zwikłanej mozaiki
31   3, III|          widać zrabowany odebrali, dopiero by im życie słodkie nastało,
32   3, IV |       spuścił i po kilku sekundach dopiero zwykłym sobie ruchem determinacji
33   3, IV |         który w mogile leży!~Teraz dopiero te łzy, które napełniały
34   3, IV |             Tak już przywykł. Dziś dopiero rozmowa z synem zerwała
35   3, V  |          wzruszenia drżącym.~Teraz dopiero w obecnych uderzył grom
36   3, V  |            kroku przywiodła!~Teraz dopiero zrozumiała, uszom swoim