Tom, Rozdzial

 1   1, I  |             się ona uzbieranej przed chwilą więzi roślin. Były tam bujne
 2   1, II |          Zauważyłem to właśnie przed chwilą...~Ironiczny trochę uśmiech
 3   1, IV |       znaczącymi spojrzeniami, przed chwilą salon opuścili. Różyc, którego
 4   1, IV |     przeciągłe tony skrzypiec. Przed chwilą pani Emilia uczuła, że dalsze
 5   1, IV |             i zmysłowca, który przed chwilą nie mógł rozstać się z talerzem
 6   1, IV |         twarzy siedział Kirło. Przed chwilą ukazał jej rozmawiającą
 7   1, V  |   spełnionych żądań, o których przed chwilą mówił, smutkiem napełniło
 8   1, V  |           wiadra z wodą, które przed chwilą na plecach jej widziała.~-
 9   1, V  |       Alżunia!~Człowiek, który przed chwilą głowę znad ogrodzenia ukazywał,
10   1, V  |     rozgniewanej i rozognionej przed chwilą jego twarzy wszystko teraz
11   2, I  |          noszącą rękę kobiecą. Przed chwilą właśnie od dotykania worów
12   2, I  |            jest to właśnie, co przed chwilą wyliczyłaś. Kokietek, szczebiotek,
13   2, I  |         Advienne ce que pourra.... I chwila przyjemności do pogardzenia
14   2, I  |           jakby o wszystko, co przed chwilą mówił, zaczęła znowu.~Ale
15   2, II |               a rozpłomienione przed chwilą oczy jej przygasły i w więź
16   2, II |            ją wzrokiem, który, przed chwilą omdlały i zagasły, teraz
17   2, II |              surduta, w którym przed chwilą zamierzał udać się w pole.
18   2, III|           walczącym. Po cichym przed chwilą polu rozlegały się krzyki
19   2, V  |              i wesoło. Antolka przed chwilą do bokówki była wbiegła
20   2, V  |           tego, co Jan do niej przed chwilą szepnął, ale spostrzegła
21   3, I  |            serca. Przyszła na koniec chwila, w której przyjaciele i
22   3, I  |           tylko, że była to dla niej chwila, nieziemskiego zachwycenia,
23   3, I  |             pani Andrzejowej była to chwila prawie upajającego szczęścia.
24   3, I  |            którym rozstała się przed chwilą, obejrzy się także za nią
25   3, I  |              może na koniec przyszła chwila rozpoczęcia po czteroletniej
26   3, I  |              Przy tym zjedzone przed chwilą śniadanie uczyniło go nieco
27   3, I  |            które wrzały w niej przed chwilą, znikły bez śladu; czuła
28   3, II |            uniesienia, z jakim przed chwilą z Justyną rozmawiał. Ale
29   3, II | przeludnionych izbach? Mówiłeś przed chwilą, mój ojcze, że dach nad
30   3, II |               Justynko?~Wesoło przed chwilą rozmawiała z dziewczętami,
31   3, II |      obyczajami ludzi, których przed chwilą opuścił, po raz pierwszy
32   3, II |          niemu machać zaczęły. Przed chwilą właśnie chora uspokoiła
33   3, II |             okryła rozjaśnioną przed chwilą twarz młodego człowieka.
34   3, II |              ów pas na niebie, przed chwilą różowy, a teraz krwawo zaczerwieniony,
35   3, III|              Boże! przychodzi czasem chwila, w której z dna duszy ludzkiej
36   3, III|             stryj... Przyszła jednak chwila, w której Jan wzrokiem ku