Tom, Rozdzial

 1   1, II |          jadalnej, z drugiej - do wielkiego, o czterech oknach, salonu.
 2   1, III|           i wzloty otrzymywały od wielkiego i szeroko promieniejącego
 3   1, III|      który kiedyś do jego głowy z wielkiego ogniska wniknął, część przyszłości
 4   1, IV |           nie czynili sobie nawet wielkiego przymusu, ale panie krygowały
 5   1, V  |       późnym wieku, i doświadczył wielkiego nieszczęścia. Żonka go porzuciła,
 6   1, V  |     człowieka, co sam na naukę do wielkiego miasta jeździł; ja znów
 7   1, V  |           ale bywa, że mała mucha wielkiego konia do krwi ukąsi. Może
 8   2, I  |           pyłu, a przy zakręcaniu wielkiego klucza w zamku spichrza
 9   2, I  |            gęsią, owcą, a takiego wielkiego świata nie znać!~- I masz
10   2, II |           Z szerokich pleców tego wielkiego, niewinnie i gapiowato zębami
11   2, II |        uśmiechem Justyna wyjęła z wielkiego bukietu gałązkę szczęścia
12   2, III|     przygotowywano się tam jak do wielkiego święta. Cała ludność okolicy
13   2, III| rozpadliny stanowiącej wejście do wielkiego parowu Jana i Cecylii. Czasem
14   2, III|           to tak zaraz, hrym! i z wielkiego zmęczenia do nóżek padnę!~-
15   2, V  |      chata Anzelma i Jana. Dokoła wielkiego bochna chleba zjawiła się
16   2, V  |       nogach opadały, a podczas z wielkiego chłodu prawie tchu odwieść
17   2, V  |           tyle uwielbiane oblicze wielkiego Ludwika ! Kiedy na koniec
18   2, V  |     pierwszej wielkości na dworze wielkiego króla... bawić się, jaśnieć...~-
19   2, V  |        samotnie o północy w głębi wielkiego, starego domu pracującym.
20   2, V  |         zdarzało się... Korczyn z wielkiego zrobił się małym królestwem
21   3, I  |     kształty i rysy. W duszę tego wielkiego, zbiorowego zjawiska wierzyła
22   3, I  |      sierpniowego siedziała ona u wielkiego okna w głębokim fotelu i
23   3, I  | nauczyciele wróżyli mu przyszłość wielkiego artysty, o której on słuchał
24   3, I  |    nadawały pozór kaplicy, na tle wielkiego okna, za którym rozlewało
25   3, I  |        ubogiej albo za mieszkańca wielkiego miasta wypadkiem pośród
26   3, I  |     westchnienia, łzy, zwątpienia wielkiego pesymisty stosował do siebie.
27   3, II |          rękę na kłębie oparł.~Od wielkiego zadowolenia, jakie uczuł,
28   3, II |       dziecko, które tam, na dole wielkiego domu, grało z biegłością
29   3, III|          nie śmierci jeszcze, ale wielkiego uspokojenia się istot i
30   3, III|         tylko było, niby podmuchy wielkiego miecha, w jeden odgłos zlewające
31   3, III|           że podczas i mały komar wielkiego konia do krwi kąsa! Fabianowi
32   3, IV |     niegdyś, lecz starym dywanem, wielkiego biurka, kilku krzeseł i
33   3, IV |     siebie podobni. Chwili jednej wielkiego uniesienia i piorunującego
34   3, IV |       wesele cichło, leniwiało, z wielkiego hałasu roztapiało się w
35   3, V  |           Kirłowej wystąpił wyraz wielkiego zmartwienia. Zmąconymi oczami