Tom, Rozdzial

 1   1, I  |             silny, że pomimo chudości ramiona jej były szerokie i wydawałyby
 2   1, I  | przyzwyczajonym krokiem, a długie jej ramiona, u których wisiały ciemne,
 3   1, I  |          oprócz nich... nie śpiewa...~Ramiona rozkrzyżowała i grubym,
 4   1, IV |            Emilię zażądane. Podniosła ramiona dla zdjęcia płaszcza i na
 5   1, VI |             na baranią czapkę i aż na ramiona opadały mu cienkie gałęzie
 6   2, I  |         jadłaś.~Dziewczynka tym razem ramiona swe w grubych rękawach tołubka
 7   2, II |          Zarzuciła nad głową szczupłe ramiona, wzdłuż ciała, oczy jej
 8   2, II |          wytwornego kroju, z lekka na ramiona zarzuconym, Darzecki pochylił
 9   2, II |             wielką swą głowę wtulił w ramiona i z gapiowatym śmiechem
10   2, III|        stojącej, głowę nisko zwiesił, ramiona u piersi skrzyżował, nogi
11   2, IV |               szyję jej i całe prawie ramiona. Od dawna też nie układała
12   2, IV |             twarz ku polanie zwrócił, ramiona rozplótł i na spotkanie
13   2, V  |              ale przygryzłszy wargę i ramiona u piersi krzyżując, milcząc
14   3, I  |          rozbłysłymi od zapału oczami ramiona zarzuciła na szyję męża,
15   3, I  |               zaraz, kibić jej obejmą ramiona, a na ustach jej spoczną
16   3, I  |         strwożone, zmącone. Delikatne ramiona wzdłuż zgrabnej kibici opuściła
17   3, II |              znikały w oddaleniu, ale ramiona dokonywały gwałtownych gestów
18   3, II |       czupryną lękliwie wtulała się w ramiona. Pośrodku znajdowało się
19   3, II |           szyję starej panny szczupłe ramiona zarzuciła i małą, ciemną,
20   3, II |             ona krzesło swe cofnęła i ramiona u piersi skrzyżowała.~-
21   3, II |               moja dusza?~Potem znowu ramiona u piersi krzyżując z podniesioną,
22   3, III|              się pochwyconym w czyjeś ramiona. Był to Witold, drugi po
23   3, III|      okularami i Bohatyrowicz Apostoł ramiona wznosząc żałośliwym głosem
24   3, III|        wygadał.~- Jezu ukrzyżowany! - ramiona rozstawiając wołał. - Żebym
25   3, III|         proszącego...~A Apostoł suche ramiona w grubych rękawach kapoty
26   3, III|                a Franuś z drugiej pod ramiona wiedli. Wtem gwałtownym
27   3, III|              gwałtownym prawie ruchem ramiona swe uwolnił i ściślej jeszcze
28   3, III|          mężczyzn w balansach szeroko ramiona rozstawiali i na środek
29   3, III|               brzegu stoła przysiadł, ramiona skrzyżował, głowę na pierś,
30   3, IV |        wskoczyła mu na kolana. Drobne ramiona objęły jego szyję, niewinne
31   3, IV |               blady w mgnieniu oka za ramiona go pochwycił.~- Wariacie!
32   3, IV |              przed wielu laty, Witold ramiona na szyję ojca zarzucił i
33   3, V  |              sukienka i śniade, nagie ramiona wypukłe odrzynały się na
34   3, V  |              ciemne, drobne, obnażone ramiona szeroko rozkładając z powagą
35   3, V  |               Garnęła się do niego, w ramiona go całowała, płakała, aż