Tom, Rozdzial

 1   1, II |            od lat dwudziestu paru żona Benedykta Korczyńskiego,
 2   1, II |          A ceny? - zapytał. - Czy żona pana dobrodzieja mówiła
 3   1, II |             ze śmiechem zawołał - żona moja jest tak zawziętą gospodynią,
 4   1, II |           W domu, tam, z gośćmi i żoną... Znowu gniewał się, że
 5   1, II |        podobno nie bez talentu... Żona jego ładna, mała blondynka...
 6   1, III|       dosłyszalną ironią zapytała żona.~- Hm! zawsze mię o to pytasz,
 7   1, III|         którym znowu stoczył on z żoną krótką, ale dla niego niezapomnianą
 8   1, III|         spodziewał się trochę, że żona jego prędzej czy później
 9   1, IV |           się już młodziutka jego żona i z zalotnymi minkami coś
10   1, IV |         ale dość żywej rozmowie z żoną, którą na koniec obok matki
11   1, IV |    wdzięczną linią szyi i ramion, żona Kirły wyglądała z daleka
12   1, IV |      premiers amours - dokończyła żona Zygmunta i z niedbałym śmiechem
13   1, IV |     trochę zauważył:~- Ależ twoja żona, panie Benedykcie, nie jest
14   2, II |         na pozór nie łączyło go z żoną, Benedykt dowiedziawszy
15   2, II |          u ciebie, przeznaczamy z żoną na jej wyprawę...~- Tak
16   2, II |         Paryża sprowadzić musimy. Żona moja chce i ja się na to
17   2, II |           tego zapewne nigdy, ale żona moja, której jest wielkim
18   2, III|           była już ta, która, jak żona Ładysia z chatki pod dębem
19   2, III|           i chorowito wyglądająca żona Fabiana, w sztywnej chustce
20   2, III|        stojącej pod dębem, i jego żona chłopka.~Wszyscy ci ludzie
21   2, III|       żytu zwrócić się miała, gdy żona Fabiana żąć nie przestając
22   2, III|    podrzucając ciężko obute nogi. Żona i córka jego żęły dalej,
23   2, III|    kilkanaście, barczysty Ładyś i żona jego, wysoka, muskularna,
24   2, III|           pamiętająca - zajęczała żona Fabiana, która tak drżała,
25   2, IV |       Andrzej żegnał się ze swoją żoną i ze swoim synkiem; stała
26   2, V  |   zapytała:~- Ciotko, dlaczego ty żoną jego zostać nie chciałaś?~-
27   2, V  |           Co? dlaczego ja... jego żoną.., - głośnym i trochę świszczącym
28   3, I  | przekonania i dążenia swego męża. Żona demokraty i patrioty, była
29   3, II |          do mnie mówiłeś... twoja żona, kuzynie, coś w tobie zauważyć
30   3, II |        gdyby ona była teraz twoją żoną, czułbyś się szczęśliwszym,
31   3, III|          Bóg słońcem, a mąż dobrą żoną świat sobie weseli. Gdy
32   3, IV |    wieczór? A! po owej rozmowie z żoną, w altanie. Pamięta. Wtedy
33   3, V  | wyjechania z nim za granicę. On z żoną za parę miesięcy wyjechać
34   3, V  |      dodał - już chyba tylko moja żona i panna Teresa tam nie pójdą!~