Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    powlekły śniade jej policzki; zarazem surowe jej i zamyślone,
 2   1, II |          w perlistych kaskadach. Zarazem ludzie ci rozmawiali z sobą
 3   1, II |         ręką trzymając smyczek i zarazem powstrzymując od rozchylania
 4   1, II |       Ignacego Orzelskiego i był zarazem sypialnią nocujących tu
 5   1, III|          natury dość wytwornej i zarazem gorącej, abyś mógł kochać
 6   1, IV |  Uśmiechnął się żartobliwie, ale zarazem długiego wąsa mocno w dół
 7   1, IV |  zupełnie wyszła mu z głowy; ale zarazem szyję zazwyczaj sztywnie
 8   1, IV |          posyłało, zdjąć musiały zarazem trwoga i żałość, bo Justyna
 9   1, IV |      znać siły wstrzymywane łzy. Zarazem, ładną tę i świeżą jak wiosna
10   1, IV |         gładkiej jak atłas ręki. Zarazem zobaczyła obok siebie zbyt
11   1, V  |      tylko samotna i smutna, ale zarazem obrażona i z nie wyschłą
12   1, V  |       jej przeszywając otworzyła zarazem jej oczy. Spostrzegła i
13   1, V  |         po ciele jej przebiegło. Zarazem czoło jej zapaliło się wstydem.
14   1, V  |          tym ogrodzie, który był zarazem owocowym, warzywnym i kwiatowym
15   2, I  |         Długa sień, przedpokojem zarazem będąca, rozdzielała dom
16   2, I  |      uśmiechał się niedbale, ale zarazem i przyjaźnie~- Tyle mi na
17   2, I  |         tego domu, przypominając zarazem, że gospodyni jego pochodziła
18   2, I  |        to jedyną jej przywarą, a zarazem i najsilniejszą ponętą...~
19   2, I  |   dobroci twego serca i zupełnej zarazem nieznajomości świata...
20   2, I  |          przedmiotu rozmowy, ale zarazem z częstym wahaniem się głosu
21   2, II |       włosy, oczy i usta okryła. Zarazem do wnętrza spiżarni ją wciągnęła,
22   2, III|          jak szalony, ujadając i zarazem trwożliwie cofając się przed
23   2, III|      przedwcześnie!~Serdecznym i zarazem ostrożnym jakby ruchem Witold
24   2, IV |    rozplątania chaosem dźwięków. Zarazem ogarnęły ją mocne wonie
25   2, IV |         piersi głośno odetchnął. Zarazem, jak najczęściej bywało,
26   2, V  |    twarzy z wypukłością rzeźby i zarazem widmową tajemniczością odrzynały
27   2, V  |      znowu dalej, coraz dalej, a zarazem słabiej. Jak czujni wartownicy
28   3, I  | uprzejmości i wdzięku zdradzając zarazem zdolność do szlachetnych
29   3, I  |      może nawet namiętności, ale zarazem zamykała je w formę spokojną,
30   3, I  |    obudziła się smutniejsza, ale zarazem silniejsza niż kiedy, i
31   3, II |       zachwyceniem, z żądzą, ale zarazem i z urazą na nią patrzał.~-
32   3, II |        jest coś czy ktoś... może zarazem coś i ktoś z tobą żadnego
33   3, III|   przestała, młodzież zmęczona i zarazem rozhulana rozsypała się
34   3, IV |         nie tylko pracownią, ale zarazem sypialnią i rzecz dziwna!