Tom, Rozdzial

 1   1, II |    ciężkie rudle wciąż uderzały w wodę wywołując pluski perlistych
 2   1, II |        kącie pokoju i zaczęła zeń wodę do miednicy nalewać. Stary
 3   1, II |           atłas rybitwy. Na cichą wodę wypłynęła łódź mała, od
 4   1, II |       postawie rozgarniał wiosłem wodę zataczającą dokoła łodzi
 5   1, V  |     widziała.~- Czy to nie ciężko wodę nosić... na tak wysoką górę? -
 6   1, V  |         garść nie nabiorę, nie po wodę też przyszłam, ale żeby
 7   1, V  |         Córka tu przyszła niby po wodę, ojciec przychodził niby
 8   1, V  |        widzialnemu.~- Alżusia! po wodę zbiegaj! - piskliwie i bardzo
 9   1, V  |       folgi robiła. Niech Adaś po wodę schodzi, a dziewczyna i
10   2, II |         środkami, grzała dla niej wodę, ocierała ją, pocieszała.
11   2, II |   wiosłami zgodnie uderzyli oni o wodę, łódka zakołysała się na
12   2, III|     snopów zabrakło, parobkowi po wodę zejść kazał do rzeki, sam
13   2, IV |     czółna wprawionej siedział, w wodę patrzał i z pochyloną nieco
14   2, IV |      chwili gdy skrzydłami muskać wodę już zaczynała, posunął ku
15   2, IV |        szybko spuszczając się nad wodę. Szelestem ich skrzydeł
16   2, IV |      utkwionej siedział z wędą na wodę puszczoną Julek Bohatyrowicz,
17   2, IV |            Prędkim ruchem targnął wodę i mała rybka trzepocząca
18   2, IV |          koniec świata skoczył po wodę gojącą dla niej, tak jej
19   2, IV |     silnym pchnięciem z piasku na wodę je zsunął i wiosłem u brzegu
20   2, IV |           czółna stojąc wiosłem o wodę uderzył. Wicher szalał,
21   2, IV |         jak olbrzymimi płetwami o wodę uderzające, ciężkie, spłakaną
22   2, V  |   Dopilnował tej minuty, kiedy po wodę poszłam, i wtedy do kuchni
23   2, V  |         Głęboko trzeba kopać, aby wodę znaleźć, a tym bardziej
24   2, V  |          szukał, a córeczka jak w wodę wpadła. Gdzie ty przepadałaś?
25   2, V  |           na drzewa, na trawę, na wodę, na rozszczebiotane nagle
26   3, II |         lasy poszło... Horowałam, wodę na górę ciągałam... ta krwawa
27   3, II |         można było, że nie różaną wodę bynajmniej w żyłach swych
28   3, III|         Domuntowie z dzbankami po wodę poszli. Zresztą pary zmieniały
29   3, III|     wszystkich. Ale do pory dzban wodę nosi i na każdego taki moment
30   3, III| Siemaszczanką, jak z dzbankiem po wodę idący, więcej gromko niż
31   3, III|         niebo, w głębie boru i na wodę nuty dawne, przez świat
32   3, IV |    ogniste zapały! Wszystko jak w wodę wpadło! Śmiech na wspomnienie
33   3, IV |      potem, gdy wszystko wpadło w wodę. Dawne to dzieje. Zdaje
34   3, IV |       wnet milkło.~Jan patrzał na wodę, bór, niebo.~- Cudności! -