Tom, Rozdzial

 1   1, II |        zatrzymywał się i podaniem ręki albo podłożeniem dłoni pod
 2   1, IV |            W dwóch palcach jednej ręki trzymając zgaszone przez
 3   1, IV |        jakiejś gładkiej jak atłas ręki. Zarazem zobaczyła obok
 4   1, IV |       dotknęła ciemnej, kościstej ręki, która z niezmierną starannością
 5   1, V  |   znacząco szukała i dotknęła jej ręki. Cóż to było? Podobała mu
 6   1, V  | odpowiedział - głos mój znają, do ręki idą... Wszelakie zwierzę -
 7   1, V  |      rozdzielającą, jednym ruchem ręki otworzył na oścież zamykającą
 8   1, V  |          kiedy dłonią swą dotknął ręki, którą śpiesznie podała
 9   1, V  |       gdyby ją brat nieco powyżej ręki mocno nie trzymał, pierzchnęłaby
10   2, I  |      pleców ci zrzucić, trzeba by ręki silniejszej niż moja - zaśmiała
11   2, I  |       pewną gwałtownością w ruchu ręki podnoszącej do ust łyżeczkę
12   2, II |        tylko tajemniczymi gestami ręki i głowy przyzywał go ku
13   2, II |        dawna Justyno moja! Weź do ręki tę książkę, idź do grabowej
14   2, III|           połyskujące narzędzie z ręki jego wzięła.~Na całe ściernisko
15   2, III|          lecz delikatną skórę jej ręki; przecież wydało się jej,
16   2, III|    Justynę tak bardzo, że sierp z ręki upuściła. Oprócz trwogi
17   2, III|          stanął przed wrotami i z ręki daszek sobie nad oczami
18   2, III|        godności uważał. Jak wtedy ręki Justyny, tak teraz śpiesznie
19   2, III|          kapotą: Nie uścisnął też ręki Witolda, ale w słowa jego
20   2, IV |         się mu dwa palce u prawej ręki. Ni z tego, ni z owego skurczyły
21   2, IV |    włosach uczuła dotknięcie jego ręki; w tył nieco głowę odgięła
22   3, I  |           wysilenia nierozgrzanej ręki. Nicość pomysłów, mozolność,
23   3, II |         Justynko - pięścią jednej ręki o dłoń drugiej uderzając
24   3, II |           tylko co drukowanego do ręki wezmę, zaraz zadrzemię!...~
25   3, II |       ukłon, za jedno pocałowanie ręki, wiele uczynić może... Cóż?
26   3, II |         mającej w sobie postawie, ręki matki z dłoni nie wypuszczając
27   3, II |       swojej ręce pieszczotę jego ręki miękką, delikatną. Takim,
28   3, II |          nie odbierając mu swojej ręki, która tylko stawała się
29   3, III|   puszystej dla oka a twardej dla ręki pościeli olbrzymich łopuchów,
30   3, III|        dzień lipcowy sierp z jego ręki przyjęła, i szybkie jak
31   3, III|   powstawały, to znikały; z ruchu ręki Anzelma, machinalnie głaszczącej
32   3, IV |        pożegnania!~Justyna ruchem ręki ukazała mu roztaczający
33   3, V  |       Justyną i tak mocno usta do ręki jej przylepił, że aż ją
34   3, V  |        przykląkł i gorące usta do ręki jego przycisnął. Benedykt