Tom, Rozdzial

 1   1, I  |   skłębione nici dymów; niektóre okna świeciły od słońca jak wielkie
 2   1, II |      pokoju, którego okno, jak i okna salonu, wychodziło na błękitniejący
 3   1, II |        nie odpowiadał. Światło z okna w ten sposób na niego padało,
 4   1, II |      witając pana domu w świetle okna stanął, dokładnie obejrzeć
 5   1, II |    nerwowe poziewanie.~Z dala od okna, w przyciemnionym nieco
 6   1, II |     Głośno splasnęla rękami i do okna poskoczyła.~- A dzieci jak
 7   1, II | obchodziła. Nagle Różyc twarz od okna odwracając zapytał:~- Któż
 8   1, V  |        której świeciły dwa spore okna, a mały ganek z zębiasto
 9   1, VI |        brzozy kładły na ściany i okna swe wiotkie gałęzie, ówdzie
10   2, I  |      Jednak w Olszynce wszystkie okna domu otoczone kwitnącą fasolą
11   2, II |     przeliczyła, i na siedzącą u okna Justynę popatrzała.~- Cóż? -
12   2, II |      wyszła. Justyna u otwartego okna siedząc naprawiała swoją
13   2, III|        stuletniej sapieżanki dwa okna w błękitnych ramach gorzały
14   2, III|       broniła wcale przystępu do okna; owszem, Witold przyklęknął
15   2, III|         mała korona cierniowa. U okna, na stole, stał niewielki
16   2, III|         na niskiej ławie, o ramę okna ramieniem oparty, wpadł
17   2, IV |         nie powiedział, tylko do okna poszedł i w nocne ciemności
18   2, V  |   nagietek ubrany. Przez otwarte okna zapachy kwiatów i ziół wnikając
19   2, V  |         zagasiła i u zamkniętego okna usiadłszy patrzała na błękitnawe
20   3, I  |        siedziała ona u wielkiego okna w głębokim fotelu i ręce
21   3, I  |         Przed głębokim fotelem u okna wielki, głęboki kosz pełen
22   3, I  |         od których przez otwarte okna płynęły do tego pokoju potoki
23   3, I  |        kaplicy, na tle wielkiego okna, za którym rozlewało się
24   3, I  |  kwadransem zobaczyła była przez okna młodą parę ludzi ścieżkami
25   3, II |        przyskoczył do stojącej u okna Justyny.~- Wiesz, Justynko -
26   3, II |        świetle lampy u otwartego okna stojącej, szyciem zajęta,
27   3, II |        konia usłyszał, szybko do okna podszedł i nie opuścił go
28   3, II |        podniosła się u otwartego okna i robota, którą w ręku trzymała -
29   3, III|   wchodząc, inni otwarte drzwi i okna tłumnie obstępując.~Świetlica
30   3, III|    stanęła muzyka. Przez otwarte okna promienie bladego słońca
31   3, III|          w domu Fabiana, którego okna zza gałęzi topoli pobłyskiwały,
32   3, III|      przepadnie...~Przez otwarte okna wlatywał do świetlicy szelest
33   3, IV |          jeszcze, tu i ówdzie na okna i na posadzkę kładnące się
34   3, IV |      Niemna chórem śpiewanych; u okna białe motylki z lekkim stukiem