Tom, Rozdzial

 1   1, V  |  krzyknęła wyskakując zza malw Elżusia i chwytając go za połę surduta
 2   2, III|       minutach donośnie wołała Elżusia - położyłeś się już czy
 3   2, III|    samej spróbować...~Antolka, Elżusia, dwie inne jeszcze dziewczyny
 4   2, III|  kształtną. Nagle przysadzista Elżusia zawołała:~- Bardzo słusznie!
 5   2, III|       dziś zeżniem! - zawołała Elżusia.~- Taki koniec, że bez jegomościa
 6   2, III|           popędliwie krzyknęła Elżusia. - Julek! - krzyczała dalej
 7   2, V  |  nieśmiało i z krótkim dygiem, Elżusia zaś ścisnęła ją tak silnie,
 8   2, V  |           Oho! - zadziwiła się Elżusia. - Większa poufałość niż
 9   2, V  |       całe gardło zaśmiała się Elżusia.~- Potrafię. Nie święci
10   2, V  |       uśmiechnęła się Antolka.~Elżusia łokciem ją trąciła i dłonią
11   2, V  |       młodzieńki... - szepnęła Elżusia i rozrzewnienie napełniło
12   2, V  |       twój Michał! - ujęła się Elżusia. - Niech będzie sobie maleńki,
13   2, V  |     dla niej niósł ku stołowi. Elżusia, która za całym towarzystwem
14   2, V  |     gadał.~Tymczasem Antolka i Elżusia stół szmatą płótna starły
15   2, V  |  przeskoczyć...~- Ja myślę, że Elżusia kiedykolwiek i przez dom
16   2, V  |        sprzątać zaczęły; potem Elżusia nie ukazała się już więcej,
17   3, II |  kwiatach. Nawet ta prozaiczna Elżusia, która na dwa tygodnie przed
18   3, II |        bordowej sukni, stanęła Elżusia. Stanęła, krępą figurkę
19   3, II |      tym wszystkim nie koniec. Elżusia zachichotała znowu, zarumieniła
20   3, II |         zarekomendował Fabian.~Elżusia, która dotąd w cichości
21   3, II |        było co do gęby włożyć!~Elżusia do ucha Justynie szepnęła:~-
22   3, II | jeszcze ani skosztował, tak go Elżusia ustawicznie pędzała i musztrowała.
23   3, II |     się, śmiechem przerywając.~Elżusia tymczasem, nieco z daleka,
24   3, II | śmiechu, Fabianowa chichotała, Elżusia śmiała się na całe gardło,
25   3, II |      asystę będzie miała!...~A Elżusia floksy dla Justyny zrywając
26   3, III|        swanie i dwaj swatowie. Elżusia, w sukni z białego muślinu
27   3, III|      więcej na twoją głowę.~Tu Elżusia zaczęła z cicha chlipać
28   3, III|        zmieniony głos Fabiana. Elżusia jak długa do nóg mu była
29   3, III|         W tym miejscu przemowy Elżusia, pomimo że twarz przy samej
30   3, III|  uśmiechem szedł tam, dokąd go Elżusia z jednej strony, a Franuś
31   3, III|       młodą do tańca zaprosił; Elżusia zaś z ukontentowaniem z
32   3, III|         w którym go tak często Elżusia i Antolka przeskakiwały,
33   3, IV |  spełnić tę czynność musi. Ale Elżusia miała kilku braci, z których
34   3, IV |        siedząca już na bryczce Elżusia wniebogłosy wołała: "Franuś!