Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         wyraz znudzenia i goryczy. Wtem na drodze za dwoma idącymi
 2   1, I  |       dalekim punkcie przestrzeni. Wtem znad wozu, który oddalił
 3   1, II |          nie ubrani i nie umyci...~Wtem zza pleców szamoczącego
 4   1, III|          to z tęsknoty zdechnę..."~Wtem z trzaskiem otworzyły się
 5   1, IV |    Kirlanka patrzali sobie w oczy. Wtem, jakby wtór do ich radości,
 6   1, V  |      Elżunię, panienka widziała...~Wtem stanął, zatrzymał konie
 7   1, V  |            dojadał głos zza płota.~Wtem niewielki, kudłaty pies
 8   1, V  |            daleko od niej, usiadł.~Wtem zza węgła domu ukazał się
 9   1, V  |           wisien z ust wypluwając. Wtem nad ogrodzeniem przesunęła
10   1, VI |            ledwie słyszalny szmer. Wtem coś zawarczało i zadzwoniło
11   2, I  |           znowu ona wcale nie dba. Wtem potknęła się i jak długa
12   2, II |        tylko krztusiła się głośno. Wtem spostrzegła wchodzącą Justynę
13   2, II |           ręku w kąciku siedziała. Wtem do cichego pokoju doleciał
14   2, II |           ciągnął - ośmiela mię...~Wtem jak jasne motyle pomiędzy
15   2, II |         Boże, jak mię głowa boli! ~Wtem zerwała się i na łóżku usiadła.~-
16   2, III|        gospodarowała jego rodzina. Wtem stanął, rękę z kieszeni
17   2, III| napełnionymi srebrzystym światłem.~Wtem tuż za nimi rozległ się
18   2, IV |        brzegi roztopionym srebrem.~Wtem stanęli. Przed stopami ich,
19   2, IV |         roztwierać błękitne niebo.~Wtem na tym tle złotym zamajaczyły
20   3, I  |       wrażenia przebiegł po ciele. Wtem w przeciwległym rogu pokoju
21   3, II |            no, to już go mam za...~Wtem przypomniał coś sobie, pomiarkował
22   3, II |           mówiła, głową potakiwał.~Wtem u ogrodzenia z desek rozdzielającego
23   3, II |         poszedł... poszedł prosić!~Wtem ze stukiem otworzyły się
24   3, II |           wywlekając z niej duszę. Wtem oczy jej oślepiło jakieś
25   3, III|         uwagę wszystkich zwracało.~Wtem zieloną uliczką od bramy
26   3, III|           ścisku oddechy obecnych.~Wtem swania Giecołdowa, ze szczytu
27   3, III|         prawie już ryczeć zaczęli, wtem za oknem, w mozaice mnóstwa
28   3, III|        drugiej pod ramiona wiedli. Wtem gwałtownym prawie ruchem
29   3, III|            w oczy wilgoć rzucając. Wtem tuż przy sobie usłyszała
30   3, III|        guzika siermiężki umieścił.~Wtem u wrót gumna zrobił się
31   3, III|           odpowiedziała:~- Wierzę!~Wtem krzyknęła i oboje na równe
32   3, III|          daleko od nas odniosły...~Wtem umilkli, wyprostowali się,
33   3, IV |             Cisza panowała wielka.~Wtem wśród ciszy od dalekiego