Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        płomienność nieustanną, jakby wciąż z wnętrza podsycaną, a dziwną
 2   1, I  |         towarzyszki swej, która idąc wciąż prędko i wielkimi stopy
 3   1, I  |             silne ich kibicie chwiał wciąż w kierunki różne; chwytały
 4   1, II |              pracowita zajmowała się wciąż jego podpieraniem, naprawianiem,
 5   1, II |              którym jednak widocznie wciąż się coś psuło i naprawianym
 6   1, II |                   A tak - pociągając wciąż wąsa i posępnymi swymi oczami
 7   1, II |      błękitnym Niemnie ciężkie rudle wciąż uderzały w wodę wywołując
 8   1, II |          naprzód pociągała, usiłował wciąż cofać się i ramię swe z
 9   1, II |              trochę i z jednostajnym wciąż, dobrodusznym uśmiechem
10   1, III|           życia na własną rękę, lecz wciąż wyjazd swój odkładał i cichszy,
11   1, III|         gusta, którymi jego obarczać wciąż nie chce, a bez których
12   1, IV |            pięknych. Ona słuchała go wciąż w nieruchomej postawie,
13   1, V  | niewidzialnego człowieka przybiera ł wciąż popędliwości, aż przy ostatnich
14   1, V  |         Grabiący trawę z jednostajną wciąż powolnością zaczął:~- Niechaj
15   1, V  |          trząsł przecząco, do ściany wciąż się przypierał, ale przemoc,
16   1, V  |            przestając śmiać się, ale wciąż białe zęby ukazując odpowiedziała. -
17   1, VI |              Dziewczyna podtrzymując wciąż jego chwiejącą się postać
18   1, VI |             A łowczowie złotne trąby wciąż do ust swych przykładali
19   1, VI |   Chrystusowe szaty, rozdzielały się wciąż pomiędzy nami, a podczas,
20   2, II |       wysokie postacie rozmijały się wciąż z przechadzającymi się także
21   2, IV |              wydęte, wydłużające się wciąż i przybierające, z brzegami
22   2, IV |         którym siedział śmiejący się wciąż wodny atleta.~- Czemu Sargasa
23   2, IV |               Ale pomimo nocy ludzie wciąż kupkami na swoich podwórkach
24   2, IV |             prześladował, na kłótnie wciąż wyzywał i pole moje jak
25   2, IV |         rzeki czółno strzałą mknęło, wciąż ukośnie, ukośnie po falach
26   2, IV |         złotem, a nad nią z sunących wciąż powoli, rozjaśnionych płytów
27   2, V  |           siedzących przy nich ludzi wciąż podsycane. Było ich ze dwadzieścia.
28   3, I  |            piękności, powtarzała się wciąż w ramach małych i dużych,
29   3, I  |          akacji. Klotylda zaś biegła wciąż po trawnikach i ścieżkach
30   3, I  |    Osłupiałymi oczami wpatrywała się wciąż w portret.~"Nie kocha jej!
31   3, II |         podniósł.~- Czy ty myślisz - wciąż do parobka się zwracał -
32   3, II |            talerzem, i Witold, który wciąż blady i smutny powiek prawie
33   3, III|              a twarzą w płomieniach, wciąż coś do niej mówił...~Muzyka