Tom, Rozdzial

 1   1, I  |         kierował on końmi stojąc u samego brzegu woza, a można by
 2   1, II |            się nawet panny Marty z samego rana, co tam na obiad będzie,
 3   1, II |          cienkim i ostrym głosem u samego brzegu lasu na skoczną nutę
 4   1, II |     stanęły znowu, nie zmącone, od samego nieba do ziemi.~
 5   1, III|        ubligę...~- Podawajcie i do samego diabła, tylko mi z oczu
 6   1, IV |          ruchów nachylił się on do samego prawie ucha sąsiadki. ~-
 7   1, V  |            żółtą za nim ścianą i u samego skłonu nieba ciemną wstęgą
 8   1, VI |           Władysławowa chata, tego samego Ładysia, co tam stał z Fabianem
 9   1, VI |            spadało aż ku dołowi. U samego szczytu światło słoneczne
10   1, VI |           do najdalszych pokoleń i samego wygaśnięcia rodu twego nadaję
11   2, I  |            niespodziewana dla mnie samego sympatia ożywia trochę,
12   2, II |         połączeniem śmiechu i tego samego, co wprzódy, wewnętrznego
13   2, II |         dodała - żeby wstążka tego samego koloru była co kokarda.~
14   2, II |        wygląda... I ja jestem tego samego zdania...~- Wujaszek mógłby
15   2, III|          robotę swą przerwawszy, u samego woza do połowy snopami napełnionego
16   2, III|          twarz młodzieńca cicho do samego siebie przemówił:~- Jaki
17   2, IV |          marglu zaczerwienioną i u samego szczytu wystającą szerokim,
18   2, IV |           jego na ścianie niż jego samego zobaczyłem i zdało się mnie,
19   2, IV |        Innym razem jakby do siebie samego przemówił:~- Ani ptak, ani
20   2, V  |         bym wtenczas ściekł pewno. Samego siebie lękać się zacząłem
21   2, V  |         się już z myśli ponurych i samego siebie nauczam: "Siły do
22   2, V  |          widoku znieść nie mogąc i samego siebie prawie nie czując.
23   3, I  |        koniec dnia pewnego do tego samego pokoju wszedł więcej niż
24   3, I  |             których widywał, i dla samego siebie w oczekiwaniu, aż
25   3, I  |   zaostrzonym wąsem ozdobionych. Z samego układu stóp jego u dołu
26   3, I  |           stał przed nim obojętny, samego siebie zapytując, co w nim
27   3, II |      Benedykt sarknął:~- Na siebie samego bicz kręciłem. Według idylli,
28   3, II |         Bardzo słusznie. A gdyby i samego pana Korczyńskiego spotkała,
29   3, II |      dobrze. Czy nie możesz z tego samego co on źródła czerpać siłę,
30   3, IV |            podniecającą w męczeniu samego siebie znajdował:~"Kochany
31   3, IV | westchnieniem, które jak wicher do samego nieba, zda się, dotrzeć
32   3, V  |            już nieraz, bo wstyd mu samego siebie i życia młodego żal...
33   3, V  |         odpowiedział:~- Tego sa... samego, który z bratem pańskim