Tom, Rozdzial

 1   1, III|               się będziemy w poezji - przerwał mężczyzna - a tymczasem
 2   1, IV |       prostując się i głowę podnosząc przerwał Witold, a z oczu posypały
 3   1, IV |              widocznym już znudzeniem przerwał znowu Zygmunt - idee czasu
 4   1, IV |         trochę grubszy od jego głosu, przerwał mu wykrzyknikiem:~- Witold
 5   1, IV |              tym najlepiej...~Ktoś mu przerwał zapytaniem jakimś, więc
 6   1, V  |             ręką na czole przesunął i przerwał:~- Co ja pamiętam o panu
 7   2, I  |         bogatym nie urodził.~- Albo - przerwał - gdybym się był urodził
 8   2, I  |       przyrównywać!...~- Naturalnie - przerwał Różyc - Sama pomyśl: urodzona
 9   2, I  |       nadziejach, gdyby Różyc jej nie przerwał. Powoli, z przestankami,
10   2, II |        regularnie - nieśmiało i cicho przerwał Benedykt.~Mała, siwiejąca
11   2, II |       najpokorniej wdzięczny jestem - przerwał znowu Benedykt; a głos jego
12   2, II |            pewno! tle złego! - głośno przerwał Benedykt i z przekonaniem,
13   2, II |              Pora, ojcze - popędliwie przerwał młody chłopak - zawsze jest
14   2, II |             roślin z pola przyniosła, przerwał jej turkot kół na dziedzińcu.
15   2, III|             mamo! - z niezadowoleniem przerwał Jan - chodźmy lepiej do
16   2, III|              i gniewnym błyskiem oczu przerwał Jan.~- Owszem, czemu nie
17   2, III|               mówiącego wpatrując się przerwał Witold.~Zamyślony uśmiech
18   2, IV |           familii panuje.~- Ale ot! - przerwał sobie opowiadanie Jan -
19   2, IV |        poprzeczytywane, a insze...~Tu przerwał mówienie i niespokojnie
20   2, V  |         rozkoszy..."~- Moja Tereniu - przerwał czytanie drugi głos kobiecy,
21   3, II |                   A więc - wybuchając przerwał Benedykt - wynajdź sposoby
22   3, II |              Giecołd w biurze... ~Ale przerwał jej mąż:~A u imości wiecznie
23   3, II |       Mruczydło z imości - sierdzisto przerwał Fabian - ze wszelakiej rzeczy
24   3, II |      mieszkanką i obywatelką będzie - przerwał Witold, jak tylko mógł najcierpliwiej;
25   3, II |         musisz...~- Dlaczego muszę? - przerwał - dlaczego muszę?~Ale właśnie
26   3, II |           pokoju i wtedy dopiero, gdy przerwał się na chwilę potok jego
27   3, II |               trochę, przechadzkę swą przerwał, stanął.~- Owszem... owszem...
28   3, II | odpowiedzialnym jesteś...~- Pardon! - przerwał - na pedagoga nie miałem
29   3, II |             panowało milczenie, które przerwał stłumiony głos pani Andrzejowej.
30   3, III|             puścili się galopadę. Nie przerwał jej, lecz tylko nieco ją
31   3, III|          wydziobuje...~Ktoś zza stołu przerwał:~- Kto komu teraz swój?~
32   3, IV |         szkody...~- Przebacz, ojcze - przerwał Witold - dlaczego oni ciemni
33   3, V  |                 to przez te...~- No - przerwał Benedykt - o przeszłości