Tom, Rozdzial

 1   1, II |   zajęciu jeden tylko kredensowy chłopak, przyodziany porządnie i
 2   1, II |         do obiadu przygotowanym. Chłopak chleb krajał, a Marta wkładała
 3   1, II |      ludzi: wysmukły, złotowłosy chłopak i niedorosła, zgrabna panienka.
 4   1, IV |      młodziutki, dwudziestoletni chłopak, w którym na pierwszy rzut
 5   1, IV |        zachowywać! - oburzył się chłopak i znowu zwrócił się do Różyca. -
 6   1, IV |          ku niej młody i zgrabny chłopak, z dziecinną prawie radością
 7   1, V  | dotychczasowego jej życia. Młody chłopak, o sześć lat od niej starszy,
 8   1, V  |        ten oszalały w tej chwili chłopak na nim wywierał, była widoczną.
 9   1, V  |    Chodźże tu! - zawołał Anzelm.~Chłopak widocznie walczył z sobą.~-
10   1, V  |        po raz drugi zawołał.~Ale chłopak wahał się znowu, to ku dziedzińcowi,
11   1, V  |          ale prosty i przystojny chłopak, który wraz ze swą kosą
12   1, V  |     niewidzialny już za drzewami chłopak i głośniej zanucił:~Tam
13   1, VI |   Jadwiśce dziadunia uspokoić...~Chłopak wydął nieco usta, spojrzał
14   2, I  |   Dlaczego ten ładny i taki żywy chłopak tak często tu przebywał
15   2, I  |   podobna! bo i za cóż? poczciwy chłopak i syn najpoczciwszego sąsiada!
16   2, II |         Marta, a przed nią młody chłopak i niedorosła panienka mówili
17   2, II |        na nią nalegali, prosili. Chłopak miał na sobie krótkie i
18   2, II |          ma swoje prawa. Jest to chłopak ucywilizowany, tak, wysoko
19   2, II |        popędliwie przerwał młody chłopak - zawsze jest pora i widzieć,
20   2, II |            Ostatnie wyrazy młody chłopak wymówił z tak wy bornym
21   2, II |         mi tak na krewnych !~Ale chłopak tego wykrzyku ojca może
22   2, II |         aby ten słuszny, zgrabny chłopak z błękitnymi jak turkusy
23   2, III|        mamo! - wykrzyknął prawie chłopak.~- Owszem, dziewczyna jak
24   2, III|       zawołał przystojny, śmiały chłopak w kanarkowym ubraniu. -
25   2, IV |     mówił o Julku. Dziwny to był chłopak. Od dzieciństwa durniem
26   2, V  |           dorodny i szanujący go chłopak; łagodna i gospodarna dziewczyna;
27   2, V  |          tak, jak dawniej... zły chłopak... bez serca... egoista!~
28   3, II |        dziewięć lat stracił więc chłopak sześćset tysięcy... malutkie
29   3, II |        to państwu podoba... zuch chłopak, co?~I zaśmiał się dobrodusznie,
30   3, II |  młodziutki, dwudziestoparoletni chłopak, niski, szczupły, w czarnym
31   3, II |       krzesło dla panny Justyny!~Chłopak w mig ku chacie się rzucił.
32   3, IV | osłupiałe prawie zdziwienie. Ten chłopak, ten mały - jak go dotąd
33   3, V  |      wysoki, zgrabny, złotowłosy chłopak w głębi ogrodu u wrót podwórka