Tom, Rozdzial

 1   1, II|          stał się.~- Pamiętasz pan Zygmunta Korczyńskiego, tego malarza,
 2   1, IV|       przed dwoma laty męża swego, Zygmunta Korczyńskiego, na wodach
 3   1, IV|       wychodziła; comme quoi matka Zygmunta, pani Andrzejowa Korczyńska,
 4   1, IV|      wyjadą, gdzie talent malarski Zygmunta etc., etc. Różyc, ze swą
 5   1, IV|            po drugiej jego stronie Zygmunta Korczyńskiego, przystojnego,
 6   1, IV|            prawie wesołością ramię Zygmunta pochwyciła i wznosząc ku
 7   1, IV|       bokobrodami otoczonej twarzy Zygmunta przebiegł bolesny prawie
 8   1, IV|       dokończył, gdyż zza Różyca i Zygmunta wysunął się w tej chwili
 9   1, IV|           przykrej, zwrócił się do Zygmunta z prośbą, aby przedstawił
10   1, IV|         twarzy stojącego przed nią Zygmunta z nieopisanym spojrzeniem
11   1, IV|          nowym znajomym o talencie Zygmunta, o przeszkodach, jakie znajduje
12   1, IV|         strwożone. Ale do ramienia Zygmunta pośpiesznie uczepiła się
13   1, IV|           amours - dokończyła żona Zygmunta i z niedbałym śmiechem dodała: -
14   1, V |           powściągliwą była ciotka Zygmunta, kobieta bardzo żywa i wysoko
15   1, V |       pamiątki tkwiły w sieroctwie Zygmunta, w wiecznej żałobie jego
16   3, I |        szkicowana, malowana, twarz Zygmunta. Wizerunek męża pani Andrzejowa
17   3, I |     przybrano przed ożenieniem się Zygmunta; sąsiedzi nawet złośliwie
18   3, I |     swawolę, słowo, uśmiech małego Zygmunta. Gdyby szło o nią tylko,
19   3, I |          wyobrażeniami wychowaniem Zygmunta pokieruje. Przyjeżdżano
20   3, I |     niezupełnie prawowiernie matka Zygmunta religijną jednak była głęboko
21   3, I |            o rodzącym się talencie Zygmunta przyjęła i odtąd całe otoczenie
22   3, I |    oprawiona, dość duża fotografia Zygmunta, przedstawiająca go w tej,
23   3, I |          osiedlenia się w Osowcach Zygmunta na kształt roju ostrych
24   3, I |         zrobić niejaki użytek. Dla Zygmunta jednak nie przedstawiały
25   3, I |        widok znużone przedtem oczy Zygmunta, piękne, piwne oczy w podłużnej
26   3, I |            i pełen gracji wprawiał Zygmunta w zachwyt; pod jego to wpływem,
27   3, I |           gdy nagle usłyszała głos Zygmunta:~- Tiens, tiens! Clotilde!
28   3, I |           sama. Ona to na wezwanie Zygmunta pośpieszyła w strony zamieszkiwane
29   3, V |     niespełna godzinę po przybyciu Zygmunta zgrabną najtyczanką i pięknymi
30   3, V | kilkanaście słów wyszczebiotała do Zygmunta, który tam przy stole stare
31   3, V |  wysłuchawszy pędem do domu wpadł, Zygmunta w osłupiałej postawie pośród
32   3, V |          Obejrzała się i zobaczyła Zygmunta, który u ściany stojąc zwracał