Tom, Rozdzial

 1   1, V  |       skromny obrazek wiejskiej zagrody, ale który dziś i z bliska
 2   1, V  |   właśnie Justyna ujrzała część zagrody; teraz, gdy wnętrze jej
 3   1, V  |  wyciągniętym ramieniem wnętrze zagrody ukazując...~- Proszę wejść,
 4   1, V  |      zgadnąć, czy pochwała jego zagrody albo też poufałe nazwanie
 5   1, V  | pomiędzy nią, stojącą wśród tej zagrody, a nim, przesuwającym swą
 6   1, V  |     zaglądać musiały do wnętrza zagrody Anzelma. Po chwili, dalej
 7   1, V  | flegmatycznie zapytał gospodarz zagrody.~Dziewczyna spojrzała na
 8   1, V  |  szaremu domkowi, nie opodal od zagrody Anzelma, za płotem, drzewami
 9   1, VI |    rozdzielały pomiędzy sobą te zagrody, które nie stały w szeregu
10   1, VI |       Jak obrazek za obrazkiem, zagrody te ukazywały się jedna za
11   1, VI |   Chciała zawrócić go ku bramie zagrody, ale on uśmiechał się i
12   1, VI |         kosą, wprowadziła go do zagrody, której dom, stary, ale
13   1, VI |        tej chwili bardzo blisko zagrody starego Jakuba i jego wnuczki
14   1, VI |    podstawa, na której stały te zagrody, ulegała tu licznym i nierównym
15   2, III|  przecież raźnym kłusem w bramę zagrody Anzelma wjechał i środkiem
16   2, III|       po raz pierwszy weszła do zagrody Anzelma i Jana, od wieczoru
17   2, III|         jakby w odpowiedź jej z zagrody Fabiana doleciało także
18   2, V  |      nicie rzucały na spajającą zagrody sieć płotów i ścieżek, dostawały
19   3, II |      wzięło!~Kiedy wchodziły do zagrody Fabiana, słońce rozściełało
20   3, II |        gaju, tu i ówdzie pośród zagrody stało tylko kilka prawie
21   3, II |         na widok wchodzącego do zagrody gościa bardzo poważnie podniosła
22   3, II |       za nim. Rękę gospodarzowi zagrody podając młody Korczyński
23   3, II |         z desek rozdzielającego zagrody Anzelma i Fabiana coś zaszeleściło.
24   3, II |         chwili błysnął w bramie zagrody, pewno nikomu nad sobą przewodzić
25   3, III|      bryczek napełniło podwórko zagrody i kilka jeszcze najbliższych
26   3, III|    węższą ścieżkę krócej do jej zagrody wiodącą skręciła. Ktoś z
27   3, III|        przeciwnej od Anzelmowej zagrody posuwała się hałaśliwa i
28   3, III|         Im więcej od Fabianowej zagrody oddalała się, tym więcej
29   3, III|         stało u stóp Anzelmowej zagrody, w gęstwinie oczeretów ukryte,
30   3, III|         ciekawie za gospodarzem zagrody poszedł.~W świetlicy pomimo
31   3, IV |       stryjem jego w bramie ich zagrody rozmawiającą. Ale gdzież
32   3, V  |    Benedykt i Justyna weszli do zagrody Anzelma i Jana i prędko