Tom, Rozdzial

 1   1, II |           piersi i gardła, w których czuła nieznośne duszenie.~- Czy
 2   1, III|             itd. Przy tym tęskniła i czuła się coraz częściej napastowaną
 3   1, IV |               można było zgadnąć, że czuła się zupełnie na zewnątrz
 4   1, IV |           zwiększające się rumieńce. Czuła się zwierzeniami, które
 5   1, V  |             coraz więcej... Dlaczego czuła się tak głęboko i bez ratunku
 6   1, V  |          których dniami i tygodniami czuła na swych ustach ogień i
 7   1, V  |          majestatycznej postawy, tak czuła się zrozpaczoną postanowieniem
 8   1, V  |    rozumienia majątkowych interesów, czuła, że upadające Osowce potrzebowały
 9   1, V  |        minutami do głębi istoty swej czuła się wzruszoną samym tylko
10   1, V  |            bardzo kochała wiedziała, czuła, czym bywa i jakie przemoce
11   2, I  |              na miejscu. Niespokojną czuła się widocznie; ze zmarszczonym
12   2, II |      wszystkiego. kaszlała jeszcze i czuła kłucie w piersi. Może to
13   2, II |          było, że przez własne myśli czuła się upokorzoną: rumieńce
14   2, III|             ku któremu zawsze pociąg czuła, i ludzi, których dotąd
15   2, IV |             kładła się do spoczynku. Czuła w sobie często bunt młodości,
16   2, IV |              otwierała, bo widziała, czuła, że ten, do kogo mówiła,
17   2, IV |     przedstawiała. Nigdy jeszcze nie czuła się tak zupełnie, tak nawet
18   2, IV |             jej plecy. Może sama nie czuła tego, że była w tej chwili
19   3, I  |           zgryzioną i upokorzoną się czuła tym jedynym rozdźwiękiem,
20   3, I  | powstrzymywała się zawsze. Widziała, czuła ranę życia tych dwojga ludzi,
21   3, I  |             nie dlatego, aby jeszcze czuła gniew lub urazę... Wprawdzie
22   3, I  |            chwilą, znikły bez śladu; czuła już tylko, że mąż jej odjedzie
23   3, I  |     odpowiedzialność pani Andrzejowa czuła i uznawała sama. Ona to
24   3, I  |             na syna swojego sumieniu czuła odpowiedzialność nie tylko
25   3, II |        Teresa, z lewą ręką, w której czuła reumatyczne bóle, na białej
26   3, II |            płynnej, pełnej wdzięku i czuła na swojej ręce pieszczotę
27   3, II |       kamienną kolumnę przemieniona, czuła teraz, że na drodze jej
28   3, II |            to, co z niego ulatywało. Czuła, że wraz z zanikaniem jej
29   3, II |          ucha jej nie dolatywał; nie czuła też twardości ziemi, na
30   3, III|             się jej, że to, co teraz czuła, stamtąd podówczas w sobie
31   3, III|             uschłych ziół wywlekała. Czuła, że głowę jej płomieniem
32   3, IV |       rozśpiewany bór patrzała, lecz czuła, że kibić jej otacza ramię