Tom, Rozdzial

 1   1, II |         sali, dokoła długiego stołu ciężko, lecz żwawo krzątała się
 2   1, III|          nie zawodzić... Ale samemu ciężko... Tu załatasz, tam dziura;
 3   1, III|         pleczysty teraz był, stąpał ciężko, kark miał gruby i zaczerwieniony.
 4   1, III|      domowym jeszcze nieszczęściem, ciężko. Tam pracy zapewne będzie
 5   1, III|            nie zawodzić; ale samemu ciężko.... A tak i sam uspokoję
 6   1, IV |          wszyscy wyszli już z sali, ciężko na jedno z krzeseł opadła
 7   1, IV |  triumfująco sobie w górę ulatujące ciężko jakoś wionęły ku ziemi. ~-
 8   1, V  |        żadnego innego dla nasycenia ciężko wlokących się godzin i .
 9   1, V  |          sobie, że orać jest bardzo ciężko.~- Wszelako bywa - odpowiedział. -
10   1, V  |            odpowiedział. - Bywa, że ciężko, bywa, że letko. Po pierwsze,
11   1, V  |            lat wujowi memu pomaga i ciężko pracuje - wtrąciła Justyna.~
12   1, V  |          jej widziała.~- Czy to nie ciężko wodę nosić... na tak wysoką
13   1, VI |            do roju pszczół podobny, ciężko i własnoręcznie pracujący,
14   1, VI |       krótko tego było, bo pracując ciężko, w niewygodach i niebezpieczeństwach
15   1, VI |          pani. Wszelako tam bywało: ciężko i mile, straszno i bezpiecznie.
16   2, III|          wysoko za sobą podrzucając ciężko obute nogi. Żona i córka
17   2, III|             sprężystą i żwawą.~- O, ciężko! - zawołała Justyna, gdy
18   2, III|       Justyna myśli, że ludzie mogą ciężko pracować i wszelakie biedy
19   2, IV |        oprócz krakania wrony, która ciężko i wysoko wyleciała znad
20   2, IV |       skrzydłami, trzepotały słabo, ciężko, zakreślając nieustannie
21   2, IV |            lotnych, czarnych ptaków ciężko z przeciwnej strony sunęły,
22   2, V  | rozrzuconymi włosami uwypuklała się ciężko i ponuro. Było coś smutnego
23   2, V  |        dwadzieścia kilka lat długo, ciężko, ołowianymi kroplami na
24   2, V  |            chora jesteś na prawdę i ciężko. Dlaczego leczyć się nie
25   3, I  |       powłoki końcem palca dotknąć, ciężko z sobą walczyć musiała.
26   3, I  |           całe dwie godziny snuła w ciężko zmartwionej swej głowie
27   3, I  |            nieszczęśliwą? Wina jego ciężko spadała i na serce jej,
28   3, II |             i z pochylonym karkiem, ciężko, prędko, szerokimi krokami
29   3, III|          łzy na sumieniu nosić zbyt ciężko. Cóż mam nieszczęśliwy robić?
30   3, III|         Fabian nawet ucichł i tylko ciężko dysząc, ze zjeżoną kępą
31   3, IV |    rozgorzałymi źrenicami bladym.~- Ciężko... straszno... straszno
32   3, IV |            słabnie, gaśnie człowiek ciężko i nieustannie smutny...~