Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           nieba dostaje, w zielonej sukni i złotą łopatą macha!" Ta
 2   1, II |         kobieta w czarnej jedwabnej sukni, z kibicią zbyt szczupłą,
 3   1, II |             młoda kobieta w czarnej sukni wybornie uwydatniającej
 4   1, IV |             swej starej i niemodnej sukni, szła przez salon na ramieniu
 5   1, IV |          skromnie i ubogo. Spod tej sukni ukazujące się małe stopy
 6   1, IV |         spracowana kobieta w starej sukni byli z sobą dość blisko
 7   1, IV |             dotykając prawie rękawa sukni Justyny z cicha zapytywał:~-
 8   2, II |        połączeniu z jasną barwą jej sukni i ognistymi rumieńcami policzków
 9   2, III|    schylającą się ku zbożu pannę, w sukni z takiegoż perkalu, jak
10   2, IV |         dotknąwszy tylko rękawa jej sukni ramię w dół opuścił, wyprostował
11   2, V  |           piętrzyła się koafiura od sukni jeszcze niezwyklejsza, wysoka,
12   2, V  |          flakowaty i zabłocony ogon sukni dla łatwiejszego przejścia
13   3, I  |           ciężkimi fałdami żałobnej sukni, przedstawiała postać malowniczą
14   3, I  |           śliczna kobieta w różowej sukni z nadaremnie tłumionym płaczem
15   3, II |         swojej odświętnej, bordowej sukni, stanęła Elżusia. Stanęła,
16   3, II |             draperiach i falbankach sukni, wyprostowana, uroczysta,
17   3, II |          trzewik prawie dotykał jej sukni. W otwarte okno spojrzał.~-
18   3, II |        piękną białą rękę na czarnej sukni spoczywającą pocałował.~-
19   3, II |          gestem na staniku żałobnej sukni splotła.~- Nie karz ty mnie
20   3, III|           długim ogonem u wełnianej sukni z bryczki wysiadając wysoko
21   3, III|           dwaj swatowie. Elżusia, w sukni z białego muślinu i z kawałkiem
22   3, III|       trudnością z kieszeni ślubnej sukni wydobywać chustkę do nosa.
23   3, III|           znacznie niższa, w białej sukni z różową opaską. Witold,
24   3, III|       chcesz tego? Dobrze?~U białej sukni dwie splecione ręce gestem
25   3, IV | przeskakując spod czarnej wełnianej sukni białą pończoszką błysnęła.
26   3, IV |             ale go przy świątecznej sukni nie znalazłszy z najbliższego
27   3, IV |            i zwolna, w czarnej swej sukni, wyprostowana i silna, w
28   3, IV |            tak, że ramieniem rękawa sukni jej dotykał; w przytłumionym
29   3, V  |     chwyciła fałdy starej jedwabnej sukni matczynej, pochyliła się,
30   3, V  |            na tle czarnej matczynej sukni. Justyna obok, a gospodarz
31   3, V  |          pies lisi swój pyszczek do sukni jej tulić a kiściastym ogonem