Tom, Rozdzial

 1   1, I  |             cicho w cichej pogodzie stało morze roślin uprawnych.
 2   1, I  |            pole, które wtedy ugorem stało, przez puste zagony... Co
 3   1, I  |           szła milcząc.~- I cóż się stało potem? - zapytała młoda
 4   1, II |     wznoszono, ale tylko to, co już stało i rosło, przechowywano,
 5   1, V  |         było łatwo; teraz zaś życie stało się próżnym uciech, a pełnym
 6   1, V  |           tobie w chacie roboty nie stało?... Alżunia!~Człowiek, który
 7   1, V  |     mrużącymi się oczami spoglądał. Stało ono u skłonu nieba, w bliskiej
 8   1, VI |            z nie wyprzężonymi końmi stało u wrót podwórka. Właściciele
 9   1, VI |    podtenczas człowiekowi do pomocy stało. Narzędzia do wszelakich
10   2, II |          podobni, a podobieństwo to stało się jedną z przyczyn gwałtowności
11   2, II |            kogokolwiek kochasz? Cóż stało się z tą, którą niegdyś
12   2, II |          liczącą się i zapytuję: co stało się z tamtą? Próbuję wskrzesić
13   2, IV |         jakiś na szyi mu powiesiła; stało i więcej ludzi różnych ze
14   2, IV |     Rozejrzał się dokoła.~- Co mnie stało się? zdaje się, że dobrze
15   2, V  |             bo ciągle mnie na myśli stało: "Na co? dla jakiej przyczyny
16   2, V  |           razy wymówił:~- Co mu się stało? co mu... co mu... co mu
17   2, V  |            mu... co mu... co mu się stało?~Nieopisana tęsknota poruszyła
18   2, V  |          wychodzący. W kącie pokoju stało łóżko, na którym watową
19   3, II |        zapytał Benedykt - co ci się stało?~Ale już Kirła z troskliwością
20   3, II |             i ówdzie pośród zagrody stało tylko kilka prawie zdziczałych
21   3, II |       śpiesznie zapytując:~- Co się stało? Znowu zachorowała? Czy
22   3, III|          spłowiałego kobierca ziemi stało powietrze niepokalanie przejrzyste,
23   3, III|              Dalej plecami do drzwi stało sześć par drużbów: Kazimierz
24   3, III|       zawiozło.~- Dobrze!~Czółno to stało u stóp Anzelmowej zagrody,
25   3, III| westchnienia i głosy - jak jego nie stało, ojca i przewodnika nam
26   3, III|          ojca i przewodnika nam nie stało. Krótko on żył na świecie,
27   3, IV |       skurczone, skrzepłe... Ale co stało się wtedy, owego wieczora,
28   3, IV |       zawsze, gdybym po tym, co się stało, żył jeszcze... Ale jeżeli
29   3, IV |      stosach!"~Mówił, opowiadał, co stało się i działo potem, gdy
30   3, IV |           nic innego już mu ich nie stało. Żelazo nie czuje osiadającej
31   3, IV |            zaś, niby zaklęty obraz, stało w zupełnej ciszy i pustce