Tom, Rozdzial

 1   1, V  |     kiedyś w Korczynie bywałem... ociec mnie tam brał z sobą...
 2   1, V  |           do ojca, bo nieboszczyk ociec za końmi aż przepadał...~
 3   1, V  |      cienkim głosem zawołał:~- E! ociec dziś na nas i nie patrzy!
 4   1, V  |    Justyny - taki gniewliwy jak i ociec. Oni mnie streczno-streczni
 5   1, V  |    jeszcze nie zaręczona, jeszcze ociec na oględziny pojedzie...~-
 6   1, V  |       zapytał.~- Głupstw, głupstw ociec nagadał! - krzyknęła wyskakując
 7   1, V  |         słusznie! Niech już sobie ociec stąd idzie, bo jak jeszcze
 8   1, V  |              Już skoszona i niech ociec na darmo swego gardła nie
 9   1, VI |          dziadunio, stryja i ojca ociec. Jakub żyjących ludzi nie
10   2, II |          chodzić, bo może Witoldu ociec zabronił...~- Mnie nikt
11   2, III|         dzieci wszystko zrobią, a ociec muchy po drogach łapie,
12   2, IV |         pan Andrzej. Ale wtenczas ociec dziecko swe żegnający w
13   2, IV |       piasek grzebiąc. Kiedy mnie ociec całować przestał i z rąk
14   2, IV |     piaskami, a w jego światłości ociec i pan Andrzej jeden przy
15   2, IV |          sobie pokazał... "a twój ociec tu..." i na piersi sobie
16   2, IV |        dworu drogę znałem dobrze, ociec mnie tam z sobą brał i panna
17   2, IV |      czoło sobie pokazałem "a mój ociec tu..." i na piersi sobie
18   2, V  |       potem opowiadać zaczęła, że ociec jej sześćset rubli posagu
19   2, V  |          to, bardzo słusznie! sam ociec czasem pochwali, choć jemu
20   2, V  |   przyrodzony zastępca ojca i jak ociec niczego oprócz tylko jego
21   2, V  | teraźniejszego dziedzica Korczyna ociec, do legionów zwerbował...
22   2, V  |        przyszedł... Francuzi idą! Ociec mówi: "Pewno i Franuś nasz
23   2, V  |           Może i obaczymy" - mówi ociec... Czekali jego, spodziewali
24   2, V  |        samym rankiem, zawołał nas ociec, żeby my czegoś szli za
25   2, V  |         tam takiego stoi?" - mówi ociec. "Nie wiemy" - odpowiadamy.
26   2, V  |      człowiek!" - krzyknął do nas ociec. A ja, choć najmłodszy,
27   2, V  |            patrzym, dziwujem się, ociec żegnać się świętym krzyżem
28   3, II |         wszystko przepadnie. Może ociec myśli, że przyjdzie z panem
29   3, II |    wypowiedziała:~- Najwięcej, że ociec żąda oświadczyć, że wielkim
30   3, II |        Giecołdówna z domu jestem; ociec mój na takiej zagrodzie
31   3, III|           ptak się lęgnie; a choć ociec pański pokazuje się krzywdzicielem