Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        zaszkodziły...~Czarne oczy Marty Korczyńskiej spojrzały ostro,
 2   1, I  |  widocznie basowy i ochrypły głos Marty przedrzeźniającego. Na twarz
 3   1, II |        oka mgnienie wielka postać Marty.~- Dzieci jadą! dzieci...
 4   1, II |        się. Słychać było huczenie Marty, śmiech podlotka, szybką
 5   1, II |           Pytałem się nawet panny Marty z samego rana, co tam na
 6   1, II |          kilku wspólne mieszkanie Marty i Justyny. W tym pokoju
 7   1, III|      twarzą rzekł:~- Poproś cioci Marty, aby mi tu przysłała kurcząt,
 8   2, I  |          kiedyś przyrządzać je od Marty Korczyńskiej... Niewiele
 9   2, I  |         smażyć konfitury od panny Marty Korczyńskiej... od tej oryginalnej
10   2, I  |    szczególniej u Korczyńskiego i Marty; z każdym rokiem przybywało
11   2, II |       powolnym ruchem wzięła rękę Marty, cicho ją pocałowała i długo
12   2, II |          głowy swej dotykając. Do Marty, która śpieszyła na górę
13   2, II |           i dał się słyszeć szept Marty:~- Pan Darzecki przyjechał
14   2, II |  wyszywała na kanwie pantofle dla Marty. Od czasu do czasu szeroko
15   2, II |          Teresę, i w pokoju panny Marty i Justyny, gdzie usłyszaną
16   2, V  |     znalazła się w pokoju swoim i Marty, lampką palącą się na stole
17   2, V  |          Justyna.~Rozgorzałe oczy Marty tkwiły w jej twarzy, jakby
18   2, V  |       wklęsłych, zwiędłych ustach Marty przewijać się zaczął uśmiech,
19   3, II |     byleby tylko pod opieką cioci Marty, którą także podejmuję się
20   3, II |           szczęście, że dla cioci Marty pantofle~wyszyłam...~Tu
21   3, II |         wpółuchylone drzwi pokoju Marty i Justyny zajrzała utrefiona
22   3, II |    wypowiedzieć, ale widząc twarz Marty tak drgającą, jakby ją w
23   3, II |          Pani zachorowała i panny Marty do siebie prosi!~Marta piorunem
24   3, II |      jeszcze potrzeba przywołania Marty; w zachód około chorej wtrąciła
25   3, II |          stąpania i głośny oddech Marty drażniły .ją i irytowały.
26   3, III|       coraz głośniejszego oddechu Marty. Łodzie zaś dosięgły już
27   3, III| rozkwitniesz różą,~A ja kaliną!~I Marty usta żółte, zwiędłe otworzyły
28   3, V  |           po wschodach na górę do Marty frunęła. Witold zaś siostry
29   3, V  |     Powiedz tam komu, Widziu, aby Marty do mnie poprosił.~A do Justyny
30   3, V  |          tam nie pójdą!~Wstał, do Marty zwrócił się.~- Co ty wygadujesz?
31   3, V  |   nakrywanie do stołu usłyszawszy Marty poprosił, aby o parę godzin