Tom, Rozdzial

 1   1, V  |  genialnego artysty... Z tym na wpół wykwintnym paniczem, a na
 2   1, V  |       wykwintnym paniczem, a na wpół rozegzaltowanym artystą
 3   1, V  |        ręce swoje z jego dłoni, wpół z gniewem, wpół ze zgryzotą
 4   1, V  |     jego dłoni, wpół z gniewem, wpół ze zgryzotą zawołał:~- A
 5   1, VI |       wielka i silna dziewczyna wpół nie obejmowała, twarz swą
 6   1, VI |    Jadwiga posmutniała, dziadka wpół objęła i ze schylonymi nad
 7   1, VI |     odległej młodości urywek na wpół zapomnianego wiersza. Zaraz
 8   1, VI |    spełnił zgrzybiały dziś i na wpół obłąkany Jakub. Teraz jemu
 9   2, I  |     kanapy plecy opierając z na wpół żartobliwą, a na wpół szczerą
10   2, I  |        na wpół żartobliwą, a na wpół szczerą powagą mówić zaczął:~-
11   2, II |       została... trochę...~W na wpół spuszczonych oczach Korczyńskiego
12   2, III|   wygadywać! - krzyknął i ku na wpół zżętemu zagonowi ją pociągnął
13   2, III|    szczęścia swego nie utracić?~Wpół poważnie, wpół ze śmiechem
14   2, III|         utracić?~Wpół poważnie, wpół ze śmiechem odpowiedziała
15   2, IV |     wiosłem w ręku, z czołem na wpół tylko daszkiem czapki osłoniętym,
16   2, IV |       drzewnego miału leżała na wpół obrobiona gruba kłoda drzewa.~-
17   2, V  |    Teresy. Przez dwoje drzwi na wpół otwartych widać nawet było
18   3, I  |      płótno odsłoniła własny na wpół wymalowany portret. Posiadać
19   3, II |        Kirło i wpółżartobliwie, wpół z rzetelną admiracją na
20   3, II |         świetnym zwycięstwem na wpół już odniesionym i otwierającą
21   3, II |    żywość i wesołość. Pochwycił wpół Martę, która do kredensowej
22   3, II |      dłonie, podskoczyła, brata wpół objęła i znowu żałosnym
23   3, III|       sądzę! - tłumaczył się na wpół z gniewem, na wpół z płaczem -
24   3, III|       się na wpół z gniewem, na wpół z płaczem - nikt złego nie
25   3, III|        tego ubrana Starzyńska i wpół z płaczem, wpół ze śmiechem
26   3, III|    Starzyńska i wpół z płaczem, wpół ze śmiechem swego pierwszego
27   3, IV |     cierpiąca, w białym negliżu wpół leżąc na pąsowym szezlongu,
28   3, IV |     cierpień prędko dojrzewamy!~Wpół ze zdumieniem, wpół z ironią
29   3, IV | dojrzewamy!~Wpół ze zdumieniem, wpół z ironią Benedykt sarknął:~-
30   3, V  |      się cieszę!~I porwawszy ją wpół, śmiejąc się, w ręce ją