Tom, Rozdzial

 1   1, I  |     ubraną była w czarną wełnianą suknię, bardzo skromną, która jednak
 2   1, I  |           miałam na sobie zieloną suknię... jeszcze wtedy kolorowe
 3   1, I  |            jeszcze wtedy kolorowe suknie nosiłam... Kapelusz taki,
 4   1, I  |           ziemią leciała, zieloną suknię miała na sobie i złotą łopatą
 5   1, I  | zielonawych robaczków osypywał im suknie i głowy. Marta w kierunku
 6   1, II |   splatała je ona i opuszczała na suknię albo rozmawiając czyniła
 7   1, III|          włóczki, bawełnę i nawet suknie.~- Spodziewam się - zakończyła -
 8   1, IV |          z tych, których jedwabne suknie nosiły na sobie widoczne
 9   1, V  |  sprawiała jej coraz nowe i ładne suknie, sprowadzała dla niej książki
10   2, II |         Marta, pochylona, piętami suknię wysoko za sobą podrzucając,
11   2, II |      Leonia i, zdyszana także, za suknię ją pochwyciła.~- Ciociu! -
12   2, II |         naprawiała swoją znoszoną suknię. Od dawna robiła to zawsze
13   2, IV |        dobrze osłoniła, że deszcz suknię jej tylko przejął wilgocią.
14   2, V  |         przywiózł jej kaszmiru na suknię, prawdziwego czarnego kaszmiru,
15   2, V  |      rozgadały się jak czeczotki. Suknie im krawiec szyje, Żydek
16   2, V  |            Ale Janek wcale na jej suknie z ogonami i złotne ozdoby
17   2, V  |       oglądały te wyroby jej rąk: suknie, dywany, kołdry mieniące
18   2, V  |          pani... niewielka! Cudze suknie na grzbiecie nosiła wszystkiego
19   2, V  |          Teraz miała ona na sobie suknię z wełnianej materii tak
20   2, V  |         ściany lusterko, i powoli suknię zdejmować i włosy splatać
21   3, I  |          nie używała; żałobne jej suknie kosztowały niewiele, stare
22   3, I  |           pracowni z obwisłymi na suknię rękami, z przygryzioną wargą,
23   3, II |       wesoło będzie... taką ładną suknię już sobie przygotowuje!~
24   3, III|           białe, błękitne, różowe suknie drużek. Mur takich samych
25   3, III|        trudnością teraz poznawał. Suknię miała amarantową, obfitymi
26   3, III|          nad zroszoną trawą białą suknię unosiła, pochwycił, do ust
27   3, IV |     zaszła. Miała na sobie czarną suknię, bardzo prostą, której gładka
28   3, IV |           Czerwone ręce na czarną suknię opuszczając grzecznie dygnęła.~-
29   3, IV |  rozłożystą topolą srebrną, białą suknię i czarne włosy w grona czerwonych
30   3, V  |          ale uczuła się silnie za suknię pociągniętą. Mała Bronia