Tom, Rozdzial

 1   1, II |  zamyśliła się chwilę.~- Jak ja stąd wyjdę - rzekła - ojciec
 2   1, III|     trochę zerkając. Wynikło mu stąd wiele strat i nieprzyjemności.
 3   1, III|      zasadzony na piaskach. Cóż stąd, że nie doświadczam niedostatku?
 4   1, IV |         rodzice jej w odległych stąd stronach mieszkający długo
 5   1, IV |     Otóż to wasza pomoc! Idź mi stąd zaraz, frygo, i ani pokazuj
 6   1, IV |  pokazuj się więcej ! Ruszajcie stąd wszyscy! Sama wszystko własnymi
 7   1, V  |        widać było długą i szaro stąd wyglądającą wieś, z drugiej
 8   1, V  |   Jaśmonta poszła i o trzy mile stąd w Jaśmontowskiej okolicy
 9   1, V  | słusznie! Niech już sobie ociec stąd idzie, bo jak jeszcze troszkę
10   1, V  |     swoją pożerają. Nie chciała stąd iść ani tam wracać. Co ona
11   1, VI |      której płynął niewidzialny stąd jeszcze Niemen. Było to
12   1, VI |       daniele i sarny, które ze stad wielkich łatwo ubijać było;
13   2, II |        swych ciotek o trzy mile stąd mieszkającej, brata żony
14   2, III|         i niesmak i od ucieczki stąd ją powstrzymała. Wypowiedziała
15   2, IV |        ku pagórkowi i stanął.~- Stąd Niemna nie widać - zaczął -
16   2, V  |       zwrócić mówiła:~- Chodźmy stąd, dziaduniu, no! chodźmy!
17   3, I  |    przebiegając ogród o wiorstę stąd do niego wpadała, i tam,
18   3, I  |     początku tych lat wyjechała stąd oblubienicą młodą i szczęściem
19   3, I  |      pobraniu się gdzieś daleko stąd przez jakiegoś biegłego
20   3, II |         łąkę, którą o dwie mile stąd wspólnie z kilku sąsiadami
21   3, II |        proszę cię, kuzynie, idź stąd!~Ale on tuż przed nią stanął.~-
22   3, II |       trzeba, aby wydostali się stąd koniecznie, aby koniecznie
23   3, II |     skłopotani, przelęknieni... Stąd płynie melancholia, qui
24   3, II |       podobni...~- Wyjdź! wyjdź stąd! - nagle głos z piersi wydobywając
25   3, III|      moja droga Maryniu, wyjadę stąd pełen szczęścia, że cię
26   3, III|      poradzić mogę? Puśćcie mię stąd.~Ze ściągniętymi brwiami
27   3, IV |    zawołał. - Młody jestem! cóż stąd? Nam, dzieciom czarnej nocy,
28   3, IV |    piersiach! Młody jestem! cóż stąd? Kiedy już z życia tyle
29   3, V  |     błagać zdawała się, aby jej stąd nie oddalano. Kirło we dwoje
30   3, V  |   Wieczny śmiech! po cóż ja mam stąd iść, jeżeli tobie potrzebną