Tom, Rozdzial

 1   1, I  |  cholerę... Może nie wierzysz? Słowo honoru, prawdę mówię! Jeszcześ
 2   1, I  |     toby na wołów powyrastały, słowo honoru!~W tej chwili za
 3   1, I  |        za mąż wyjdziesz... ha? Słowo honoru! czemu ty tak nie
 4   1, I  |       wodą,~Ja mymi łzami...~- Słowo honoru! - nagle i najgłębszym
 5   1, II | zamienił z panią domu pierwsze słowo powitania, nie rzekł jeszcze
 6   1, V  |        niej i o niej wymówione słowo. Myślała wtedy, że idzie
 7   1, VI |        powtórzył Anzelm.~- Czy słowo uczciwości? - z niepokojem
 8   1, VI |       w głosie odpowiedział:~- Słowo uczciwości!~Starzec uspokoił
 9   2, II | świetny los spotka. Ten Różyc, słowo honoru, musi być uczciwym
10   2, V  |       czy doprawdy nie ma? czy słowo honoru?~- Słowo honoru! -
11   2, V  |        ma? czy słowo honoru?~- Słowo honoru! - uroczyście przemówił
12   2, V  |        biały kruk znalazł się, słowo honoru! Biedną dziewczynę,
13   2, V  |        Teresa! Wieczny śmiech, słowo honoru! Cha, cha, cha, cha!
14   2, V  |    marzyć. Nie rozumiem tylko, słowo honoru, dlaczego dziś w
15   2, V  | wynalazłaś. No, przemówże choć słowo! Czy oniemiałaś? Ja do niej
16   2, V  |         niedobra dziewczyna... słowo honoru, niedobra! Uf!~Łatwo
17   2, V  |    przed krewnymi i znajomymi, słowo honoru! zapieram się jego
18   3, I  |        jakąś rozmowę, swawolę, słowo, uśmiech małego Zygmunta.
19   3, I  |        się jeszcze i warunkowe słowo przyzwolenia. Odjechali,
20   3, I  |        wykrzesać z niego jedno słowo serdeczne lub jedno wesołe
21   3, II |       i długo, a raz w rozmowę słowo rzuciwszy więcej się już
22   3, II |     wołać zaczęła:~- Awantury! Słowo honoru, arabskie awantury!
23   3, II | cierpiące oczy. Żadne przecież słowo gniewu lub urazy z ust jej
24   3, II |  czynionym dodała: - Nie wiem, słowo honoru, po co żyję i chleb
25   3, III|       naszej jedne jeszcze złe słowo wypowie, dowie się, po czemu
26   3, III|       potem odparła:~- Prawda! słowo honoru, prawda! Przypomniała
27   3, III|     jak inni, niejeden raz złe słowo usłyszał, zniósł to cierpliwie
28   3, V  |    ciebie... tylko nie wiem... słowo honoru, jak to powiedzieć...~-
29   3, V  |      co? - zawołał Benedykt.~- Słowo honoru! bardzo chcę przy
30   3, V  |      Ale teraz już nie chcę... słowo honoru, nie chcę, nie pójdę...