Tom, Rozdzial

 1   1, I  |            machnęła ręką.~- A pewno - rzekła - biedna kobieta! Ale bo,
 2   1, I  |          przenikliwie i ciszej trochę rzekła:~- O papuńcię swego lękasz
 3   1, I  |              uwagą.~- A wszystko to - rzekła - poszło od tej historii
 4   1, II |              miała, do nowego sąsiada rzekła:~- Globus histericus...
 5   1, II |             Kirle. ~- Oto jest Mars - rzekła - wybornie umie on warować,
 6   1, II |             starca.~- Chodź, ojcze! - rzekła.~Kiedy wyprostowana, z podniesioną
 7   1, II |   zniechęceniem ręką skinęła.~- Nie - rzekła z cicha - mnie się zdaje,
 8   1, II |               cicha i trochę szorstko rzekła:~- Dlaczego, ojcze, pozwalasz
 9   1, II |         chwilę.~- Jak ja stąd wyjdę - rzekła - ojciec znowu grać zacznie...~-
10   1, III|               z głębokim przekonaniem rzekła:~- Nie, Benedykcie, nigdy
11   1, III|                ze smutną obojętnością rzekła pani Emilia.~- Ale na koniec -
12   1, V  |               obecnego pana Benedykta rzekła, że krewna Korczyńskich
13   1, VI |              wyciągnęła.~- Dziękuję - rzekła - bardzo dziękuję. On zawsze
14   2, I  |               z wielką powagą do syna rzekła i za rękę go wziąwszy do
15   2, I  |               Po chwili jednak śmiało rzekła:~- Mówisz nieprawdę. Herbatę
16   2, I  | przezwyciężając zawstydzenie poważnie rzekła:~- Nic nie szkodzi. Mów
17   2, I  |      znakomitego odkrycia dokonywała, rzekła:~- Kuzynie! jeżeli Justyna
18   2, I  |         wielką powagą i stanowczością rzekła:~- Nic z tego nie będzie,
19   2, I  |            wdzięczności.~- Dziękuję - rzekła z cicha - i przyjmuję...
20   2, I  |               patrzała.~- Wiesz co? - rzekła - jedyny dla ciebie ratunek
21   2, III|             Jana.~- Jutro niedziela - rzekła z cicha - ale pojutrze przyjdę
22   2, IV |              Wiem i wierzę - z powagą rzekła Justyna.~Uśmiechnął się
23   2, IV |            rękę pod ramię mu wsuwając rzekła Justyna.~- Chodźmy - powtórzył.~
24   2, V  |               do domu pora! - wstając rzekła Justyna.~- Ja panią odprowadzę,
25   2, V  |             niemu.~- Dobranoc, wuju - rzekła z cicha í dłużej, serdeczniej
26   3, I  |                po chwilowym milczeniu rzekła jeszcze:~- Kiedy powróci,
27   3, II |                 z filuterną przekorą. rzekła.~- Wieczny śmiech! - krzyknęła
28   3, III|             przechodzi - w zamyśleniu rzekła Justyna.~- U państwa każdą
29   3, IV |       pocałował.~- Do chaty mi pora - rzekła - parobek żyto na nasienie
30   3, V  |               podeszła.~- Mój ojcze - rzekła - mam do pomówienia z ojcem