Tom, Rozdzial

 1   1, II |         cała w tył odgięta, ale z dziwnie miodowym i upojonym wyrazem
 2   1, IV |       niegdyś... Wyszła do salonu dziwnie wzmocniona i podniecona,
 3   1, IV |     sylaby zaczął hrabia - jak to dziwnie i... trochę... ambarasująco...
 4   1, IV | delikatnością kibici jej i ruchów dziwnie sprzeczne; użyła też paru
 5   1, IV |      skórzanych, grubych bucikach dziwnie odbijały przy szeregu wykwintnych
 6   1, V  |           całym obejściu się jego dziwnie mieszały się z sobą i ruchliwie
 7   1, VI |          cierpień wydawał się jej dziwnie poważnym i surowym. Ale
 8   2, I  |          prosta, zgrabna i z dala dziwnie młodo i delikatnie wyglądająca,
 9   2, I  |        osobliwego kształtu kubek, dziwnie odbijały na skromnym aż
10   2, II |           skórę zapuścił, nagle i dziwnie lekko do bocznego stolika
11   2, III|           w całej swej wysokości, dziwnie w tej chwili poważnym i
12   2, III|           zwiędnięty żółknie...~- Dziwnie pan smutny jesteś i zdawać
13   2, III|       czapką okrywała się wyrazem dziwnie z sobą zmieszanych uczuć:
14   2, IV |           Popatrzył na nią długo, dziwnie, z trochę ironicznym uśmiechem
15   2, V  |       twierdzącą odpowiedź długo, dziwnie migocącymi oczami na nią
16   3, I  |    Przemawiała czasem z zupełną i dziwnie uszczęśliwiającą wiarą,
17   3, I  |       przy stole utrzymywała, ale dziwnie bacznie wpatrywała się w
18   3, I  |  popatrzała. Twarz mu ożywiła się dziwnie nagle, a oczy, przygasłe
19   3, II |     pocałuj mię... proszę!...~Coś dziwnie pocieszonego i roztkliwionego
20   3, II |     spojrzenie rozgorzałe i razem dziwnie jakby wstydliwe zagadnęła:~-
21   3, II |         których jeden co najmniej dziwnie wyglądał. Dość wysoki, od
22   3, II |           Lękliwa była, łagodna i dziwnie delikatna w kształtach i
23   3, II |        wcale ładny... Tylko że ja dziwnie łatwo oswajam się ze wszystkim,
24   3, III|        skórą powleczona, a jednak dziwnie miękka, błagalnym jakby
25   3, IV |           bardzo byłem zuchwały - dziwnie zmienionym głosem zaczął -
26   3, IV |       głowę podniósł. Zmienił się dziwnie. Blask oczu jego wilgotny
27   3, IV |     natury tej siły, która go tak dziwnie wśród rozmowy z nim przetworzyła.
28   3, IV |     wodziła kogoś upatrując. Była dziwnie grzeczną, łagodną, cichą,
29   3, V  |         do niego należą.~Benedykt dziwnie jakoś czmychnął, coś zamruczał,
30   3, V  |          impetem, ale wsunęła się dziwnie cicho, zmieszana, ciemną