Tom, Rozdzial

 1   1, IV|         quoi matka Zygmunta, pani Andrzejowa Korczyńska, tam przyjechała,
 2   1, IV|     ceremonialnymi ukłonami. Pani Andrzejowa, nie podnosząc powiek, cieniem
 3   1, IV|       wyosobniona, siedziała pani Andrzejowa. Na ukłon przedstawianego
 4   1, IV|     nieosobliwie prowadzi, a pani Andrzejowa żałować już zaczyna, że
 5   1, IV|    parskające śmiechem usta; pani Andrzejowa jak grób umilkła; pani Emilia
 6   1, V |          posypały się gromy. Pani Andrzejowa co parę dni wzywała go do
 7   2, IV|         że w kąteczku pokoju pani Andrzejowa jak martwa kłoda zwaliła
 8   2, IV|        panna Marta wbiegła, panią Andrzejową jej pokazał, a sam pędem
 9   2, V |     spotkał się na Mogile z panią Andrzejową, która to miejsce odwiedza
10   2, V |     błazen Kirło kpił, nawet pani Andrzejowa uśmiechała się na samo wspomnienie,
11   3, I |          ją Anzelm Bohatyrowicz - Andrzejowa Korczyńska nie była, ale
12   3, I |        domu czy w tym pałacu pani Andrzejowa urodziła się, wzrosła i
13   3, I |     Zygmunta. Wizerunek męża pani Andrzejowa posiadała jeden tylko, na
14   3, I |         na mężczyznę.~Przed panią Andrzejową stał właśnie na stole pięknie
15   3, I |           publicznych. Wtedy pani Andrzejowa w całej wysokości swej powstała
16   3, I |           pustelnicą zupełną pani Andrzejowa zostać nie mogła. Kiedy
17   3, I | przypodobania się pani domu, pani Andrzejowa o tym nie myślała. Od dzieciństwa
18   3, I |        pięćdziesięcioletnia, pani Andrzejowa wyglądała na daleko młodszą,
19   3, I |     Twarzy tych dwojga ludzi pani Andrzejowa nie dostrzegała; ile razy
20   3, I |       domu prowadzącą. Potem pani Andrzejowa usłyszała lekkie kroki synowej
21   3, I |  Nieskończoną już ilość razy pani Andrzejowa zadawała sobie to pytanie,
22   3, I |         opierał je o ziemię. Pani Andrzejowa splecione ręce na stół opuściła
23   3, I |          wybuchnęła płaczem.~Pani Andrzejowa siedziała na tym samym co
24   3, I |          Tę odpowiedzialność pani Andrzejowa czuła i uznawała sama. Ona
25   3, I |         kwiaty swe obejrzeć, pani Andrzejowa powstała i poruszyła stojący
26   3, II|          i niesprawiedliwym. Pani Andrzejowa myślała chwilę. Do pewnego
27   3, II|          kończącego się dnia pani Andrzejowa ścigała wzrokiem gwałtowną
28   3, II|     trudno było zgadnąć, czy pani Andrzejowa go słuchała. Odpowiedź jego
29   3, II| koniecznie potrzebuje?~Wtedy pani Andrzejowa głowę podniosła znowu i
30   3, V |          przekonać usiłował panią Andrzejową o konieczności wydzierżawienia,