Tom, Rozdzial

501   3, I  |           Wiedział wprawdzie, że tu nie po gruncie starożytnej Hellady
502   3, I  |                 i cóż z nich wyniknęło? Po kilku tygodniach Zygmunt
503   3, I  |      towarzyskim potrzebom. Marniał tu, po prostu marniał. Jedyną usługą,
504   3, I  |           trochę. Myśląc o tym spojrzał po własnej postaci. Utył znowu!
505   3, I  |             rzecz to zwykle fatygująca. Po prostu lenił się fatygę
506   3, I  |               Zygmunt Korczyński stanął po krótkiej przechadzce wzdłuż
507   3, I  |                 ciepła, żadnej energii. Po krótkim okresie najpierwszej
508   3, I  |             zupełna. Wiedział o tym, że po widnokręgach sztuki przelatują
509   3, I  |             wrażenia żadnego... Chodząc po swej pracowni, obu rękami,
510   3, I  |          ociężający olejek sybarytyzmu. Po półgodzinnym łechtaniu podniebienia
511   3, I  |              książkami Zygmunt spojrzał po swojej postaci. Tyje, stanowczo
512   3, I  |        Zygmuntem ciągłym jej marzeniem. Po roku bezczynnego życia w
513   3, I  |                 razem może poczytamy, a po obiedzie na przechadzkę
514   3, I  |        stryjence, pannie Teresie czy...~Po ozdobny tomik rękę wyciągnął.~-
515   3, I  |             uczutego wrażenia przebiegł po ciele. Wtem w przeciwległym
516   3, I  |              śmiejąc się chodzić zaczął po pracowni, ale oczy miał
517   3, I  |            talentu. Gra nieźle, ale jak po francusku mówić zacznie,
518   3, I  |            twarzą zwracając się ku oknu po paru sekundach milczenia
519   3, I  |                odpowiedzieć nie umiała. Po krótkim więc wahaniu zarzuciła
520   3, I  |                 czoło, dłonią parę razy po włosach jej powiódł i z
521   3, I  |               zda się, krwi w twarzy, i po kilku dopiero minutach za
522   3, I  |            Jednym z zajęć, którym wdowa po Andrzeju Korczyńskim oddawała
523   3, I  |         cichutko wysunęła się z pokoju. Po raz pierwszy Klotylda powierzała
524   3, I  |                rady od niej wzywając, a po części za los swój odpowiedzialną
525   3, I  |                 wierność niezłomną syna po prostu zrozumieć nie mogła.
526   3, I  |              jej tę nadzieję odbierała, po chwilowym milczeniu rzekła
527   3, I  |                zaraz przyszedł do mnie.~Po odejściu służącego długo
528   3, II |           jeszcze nie rozumiesz dobrze?~Po chwilowym wahaniu się odpowiedziała
529   3, II |               Przez cały prawie tydzień po kilka godzin dziennie żęłam...
530   3, II |                 widać do nich należysz!~Po chwili z powagą zapytał:~-
531   3, II |                zepsuł! Kilka dni z nią, po polu pojeździł i już zepsuł!
532   3, II |             krępy, w siermiędze ubrany, po raz pierwszy kudłatą głowę
533   3, II |                 i tylko z przymusu, ale po paru minutach pochylił się
534   3, II |            zawieziemy, a w jaką godzinę po wschodzie słońca będziesz
535   3, II |              paniczu! Daj Boże zdrowie!~Po czym lejce z ziemi podniósł
536   3, II |             silnie wąsa w dół pociągał. Po oddaleniu się chłopa wzrok
537   3, II |                 nad brzegiem przepaści. Po chwili przecież uśmiechnął
538   3, II |           siwiejących gęstych włosów aż po kołnierz koszuli okrył twarz
539   3, II |                  chciałbym bardzo, abyś po ukończeniu nauk do domu
540   3, II |                 rękę do czoła podnosił.~Po kilku dopiero minutach z
541   3, II |              godzin bawił w Korczynie i po wieczerzy miał odjechać,
542   3, II |                uszczęśliwionym wzrokiem po obecnych wodził. Kolosalność
543   3, II |                szklanki jej wody nalał, po czym o wartości i piękności
544   3, II |          odnosiło się do Justyny. Kiedy po raz pierwszy usłyszał był
545   3, II |             mamy w pokoju siedzieć albo po tych alejach w ogrodzie
546   3, II |             wymyślił sobie? Stare kości po weselach ciągać! Wieczny
547   3, II |                 krzyknęła stara panna - po co ja tam mam iść? na co?
548   3, II |              krótko to było! A teraz... po co? czy po to, ażeby ludzi
549   3, II |             było! A teraz... po co? czy po to, ażeby ludzi straszyć?
550   3, II |               trochę, naprzeciw Justyny po drugiej stronie stołu usiadła
551   3, II |            zachodem słońca, gdy Justyna po parogodzinnym wtórowaniu
552   3, II |            Jednego tylko Boga lęka się, po Bogu ojca, a więcej to już
553   3, II |                 Ciekawie rozejrzała się po ścianach i sprzętach pokoju.~-
554   3, II |             Fabiana, słońce rozściełało po jej trawach złoty kobierzec,
555   3, II |               ukontentowaniem proszę!~I po zagonach buraków idąc stopą
556   3, II |             zagrodzie nie siedział, ale po dzierżawach chodził... później
557   3, II |            oknami zakwitnął!~Starzyński po surducie swoim wzrokiem
558   3, II |             kościanej oprawie.~Pierwszą po przyjściu do domu czynnością
559   3, II |              zdjąć trzewiki. Boso teraz po trawie biegała narzeczonemu
560   3, II |                narzeczonego posyłała to po osobną miseczkę dla Justyny,
561   3, II |                miseczkę dla Justyny, to po łyżkę, to mu rozkazywała
562   3, II |        musztrowała. Za to wszyscy inni, po kolei, nóż w kościanej oprawie
563   3, II |              jej Giecołd, kiedy jeszcze po dzierżawach chodził.~- Dzień
564   3, II |            dzierżawach chodził.~- Dzień po nocy, a noc po dniu następuje... -
565   3, II |                    Dzień po nocy, a noc po dniu następuje... - śpiewała -
566   3, II |               jestem, tego Giecołda, co po dzierżawach chodził... Brata
567   3, II |                domu narzeczonemu do ust po odrobinie miodu łyżką wkładała,
568   3, II |                cmokania zaprzestanie, a po ludzku ze mną pogada - zakomenderowała.~
569   3, II |               że dziś go w domu nie ma! Po siano na łąkę pojechał...
570   3, II |              pozwolił. On także jeździł po siano na łąkę, którą o dwie
571   3, II |             gaju, za drzewo się ukrył i po całej zagrodzie rozległ
572   3, II |              Jezu! - krzyknęła Antolka.~Po raz to pierwszy pewno na
573   3, II |               Mała to rzecz o dwie mile po siano, i to, gdybyż na swoją,
574   3, II |              czarce nie moczyłem i much po drogach nie ścigałem, a
575   3, II |           jednego syna to już i nie mam po co głowy suszyć... w sołdaty
576   3, II |               Bóg bałwana dał, co tylko po Niemnie orać i kosić umie,
577   3, II |             zdejmą, to człowiekowi trzy po trzy naplecie się w gębie...~-
578   3, II |            zapraszał. Kiedy kłaniał się po wielekroć i nisko, a wnet
579   3, II |           których przed chwilą opuścił, po raz pierwszy mówił do młodej
580   3, II |          odległych i niedostępnych, aby po nie sercem czy współudziałem
581   3, II |                  Znowu zachorowała? Czy po doktora posyłać trzeba?~
582   3, II |              matki z synem. Wczoraj już po wystąpieniu przy wieczerzy
583   3, II |                się na pąsowym szezlongu po jednej stronie mając filiżankę
584   3, II |         filiżankę wzmacniającego kakao, po drugiej książkę, którą wczoraj
585   3, II |               Trwało to dobry kwadrans, po którym Witold prośbę, z
586   3, II |              tylko mógł najcierpliwiej; po czym parę minut jeszcze,
587   3, II |              kilka minut potem wiła się po szezlongu w istotnych i
588   3, II |                 Nie wiem, słowo honoru, po co żyję i chleb na tym świecie
589   3, II |                 Wieczna niedola!~Jednak po lekarza posyłać potrzeba
590   3, II |           potrzeba nie zaszła. Benedykt po kilku minutach w pokoju
591   3, II |                 rację - zaczął. - Leoni po zebraniach i weselach chłopskich
592   3, II |           Witold milczał. W twarzy jego po raz pierwszy Benedykt spostrzegł
593   3, II |            walczący, chodził czas jakiś po pustej sali jadalnej, aż
594   3, II |                na pozór. Chodzili razem po korczyńskich polach, rozmawiali
595   3, II |                    Istotnie, widać było po nim, że gotów był w tej
596   3, II |          wszystkich innych, że weźmiesz po nim sukcesję!~Tym razem
597   3, II |         cierpienia.~Raz jednak, wkrótce po skończeniu żniw, Benedykt
598   3, II |           uderzając i szerokimi krokami po pokoju chodząc Benedykt
599   3, II |             salę jadalną przeszedł, ale po chwilowym wahaniu zamiast
600   3, II |                 do pokojów pani Emilii, po wschodach z sieni na górę
601   3, II |               Adriatyckim Morzu... Może po części myślał o podbiciu
602   3, II |                Wzrok jego przesuwał się po jej kruczym, lśniącym warkoczu,
603   3, II |             kruczym, lśniącym warkoczu, po czystych liniach śniadego
604   3, II |                 liniach śniadego czoła, po spuszczonych i frędzlą czarnych
605   3, II |                 już ręce jej pochwycił. Po jej twarzy przebiegły ironiczne
606   3, II |            kuzynie, do tego stopnia, że po latach niewidzenia i kiedy
607   3, II |              wyszedł z pokoju.~Było już po zachodzie słońca, kiedy
608   3, II |             petite, chére maman!... ale po namyśle i spokojnej rozwadze,
609   3, II |               zupełnie niepodobną, abym po takiej, jak moja, przeszłości,
610   3, II |            droga mamo, czyż ktokolwiek, po takiej, jak moja, przeszłości,
611   3, II |            wstrętach i nieudolnościach. Po chwili z namysłem mówić
612   3, II |           powszechny zły humor? Wszyscy po kimś albo po czymś płaczą,
613   3, II |             humor? Wszyscy po kimś albo po czymś płaczą, zbiedzeni,
614   3, II |              gwałtowną przechadzkę syna po pokoju i wtedy dopiero,
615   3, II |                 lekceważącym uśmiechem, po czym z rękami w kieszeniach
616   3, II |            trochę ramionami przechadzkę po pokoju znowu rozpoczynając
617   3, II |                planu, który ułożył? czy po namyśle, zimno na rzeczy
618   3, II |          wybuchnęła:~- Wielki Boże! Ale po mojej śmierci ty to uczynić
619   3, II |               które powoli stoczyły się po jej policzkach.~- Moja wina,
620   3, II |                 nie uwierzył!~Wyszedł i po cichu drzwi za sobą zamknął.~
621   3, II |                od pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca.
622   3, II |          podobnym on był do rzeki krwi, po której przepływały kiry
623   3, II |            stukiem o posadzkę uderzyły. Po pokoju rozlegać się zaczął
624   3, II |          zachwycenia napełnił jej oczy. Po raz drugi doświadczyła wizję
625   3, II |                 wydłużała i powoli, rys po rysie, zasłaniała to oblicze
626   3, III|               pługi, z cichym chrzęstem po zoranej roli wlokące się
627   3, III|       poprzestronniało. Najlżejszy pył, po niedawno spadłych deszczach,
628   3, III|      przyjechali Osipowicze z Tołoczek, po włosach jak krucze pióra
629   3, III|               rodzinnej zgody znani, bo po czterech i pięciu w jednych
630   3, III|           ciągle trzymające się razem i po przezroczystej zieloności
631   3, III|                 śnieżne przody koszul i po kolana wysokie buty z wpuszczonymi
632   3, III|                wszyscy przechadzali się po ogrodzie i drodze albo siadali
633   3, III|             kilka minut ledwie zabawił, po czym znowu na ganek wpadając
634   3, III|         świetlicy padały na rozstawione po stołach i napoczęte pierogi,
635   3, III|                rękę w białej rękawiczce po złocistej czuprynie przeciągnął
636   3, III|                 wzajem obejmują. Troski po szczęściu i szczęście po
637   3, III|                po szczęściu i szczęście po troskach znosić będziecie
638   3, III|             kończył:~- Czas do kościoła po siódmy sakrament święty
639   3, III|                 do kolan rodzicielskich po ojcowskie i macierzyńskie
640   3, III|           ramiona. Był to Witold, drugi po nim drużbant, który nagle
641   3, III|              ale muzyka nagle umilkła i po świetlicy rozchodzić się
642   3, III|              wszystkich... łask... i... po... pomyślności...~Teraz
643   3, III|               czynić zaczął. Kilka razy po wzburzonym mrowisku okiem
644   3, III|             Wolniej, państwo! wol-niej! Po porządku! po porządku!~I
645   3, III|                  wol-niej! Po porządku! po porządku!~I potem długo
646   3, III|              rozlegał się w urywanych i po wielokroć powtarzanych wykrzykach:~-
647   3, III|        niektórzy ponuro pomrukiwali, że po tym weselu wprędce gorzko
648   3, III|              młody pan Korczyński nożem po ciele ci pojedzie? - pokrzykiwali
649   3, III|           swojej pokucie umrze!~Tak nie po weselnemu trochę starsi
650   3, III|       niezadowolony widocznie i kwaśny, po drodze przechadzał się lub
651   3, III|                 najpierwsze arystokraty po jedzeniu czynić są zwykli.
652   3, III|                 wołała, gałęzią z lekka po bokach konia uderzając i
653   3, III|               Obu ramionami uderzył się po bokach, palcami zapstrykał.~-
654   3, III|               odpowiedzi jej wysłuchał, po czym jedną rękę kładąc na
655   3, III|                 i obie w ręce ucałował. Po chwili zjawiła się i Fabianowa,
656   3, III|                plecami oparł się o nią, po kolana prawie w wysokich
657   3, III|           zmieszana, wilgotnym wzrokiem po otaczających ją postaciach
658   3, III|            ówdzie srebrnie pobłyskiwał. Po ogrodach, trawach, gajach
659   3, III|                 dotąd przechadzając się po drodze ze stryjecznymi Jadwigi
660   3, III|                zbyt wielkim się stawał, po kilka i kilkanaście. Witold
661   3, III|               że Domuntowie z dzbankami po wodę poszli. Zresztą pary
662   3, III|              ręka ich tancerki; wszyscy po przetańczeniu tancerki swoje
663   3, III|               bynajmniej Adam wcale nie po cichu zdanie swe o zdarzeniu
664   3, III|             tańcowi temu właściwą, lecz po ukończeniu ostatniej jego
665   3, III|              gdy wśród zbóż i bławatków po raz pierwszy ujrzała ochoczego
666   3, III|              nićmi światła ślizgały się po dachach, ścieżkach, płotkach,
667   3, III|                 jednak ani wystroił się po weselnemu, ani wesołości
668   3, III|                a Anzelm też niezupełnie po ludzku życie strawił. Może
669   3, III|        Krakowiaka, Zaniewscy!~Zaniewscy po półgodzinnym odpoczynku
670   3, III|                 ramię Jana spłynęła. On po raz pierwszy kibić jej obejmując
671   3, III|             mojej mocy!~Ten przyśpiewek po prostu zachwycił wszystkich,
672   3, III|            także popisać się spróbował. Po kilku zwrotach tańca z kolei
673   3, III|          Siemaszczanką, jak z dzbankiem po wodę idący, więcej gromko
674   3, III|               smętkiem~Dosyć je nasyci!~Po czym zaraz tancerkę swoją
675   3, III|                 parami rozpraszając się po ogrodzie, zielonej uliczce
676   3, III|                 gumna na stosie belek i po kolana w chwastach siedząca
677   3, III|         tłumaczyć umyślił. A Domuntowie po stronie swojej dwóch Siemaszków
678   3, III|               słowo wypowie, dowie się, po czemu u nas czupryny targują!~
679   3, III|                 dziadunia. Zaraz bowiem po dokonaniu postępku z kamieniem,
680   3, III|                 czółna przygotowałem... po całej okolicy zebrawszy
681   3, III|                 imion i nazwisk leciało po trawach zroszonych, po ogołoconych
682   3, III|          leciało po trawach zroszonych, po ogołoconych ogrodach i przerzedzonych
683   3, III|              mnóstwem ech rozlegało się po ciemnym borze i szerokim
684   3, III|                Antolka przeskakiwały, a po paru minutach byli już pod
685   3, III|             gdzie spotkali się w tłumie po raz drugi? Powiedzieć by
686   3, III|         policzki na dłoniach opierając. Po kilku minutach przecież
687   3, III|              podnosząc wtórował Anzelm.~Po paru minutach ona przemówiła
688   3, III|           czółen sznurem a cicho sunęło po szlaku rzeki, wiosłami szkliste
689   3, III|                 Kiedy matka w grobie?~A po zapłakanej dziewczynie zaśpiewał
690   3, III|         porzucisz, mój Jasiu kochany?~A po prześpiewaniu tej pieśni
691   3, III|             wiatry pogodnej nocy latały po szczytach boru, który czasem
692   3, III|         ramionami i wąsami poruszające. Po kilku minutach dopiero z
693   3, III|         wyżłobienia. Było to pokolenie, po którym już długo życie przeciągało
694   3, III|               mówić zaczęło, ale Fabian po krótkich usiłowaniach ten
695   3, III|          których pan Korczyński używał, po pas w biedę ich wtrącały
696   3, III|                    Złymi słowami siecze po duszy, gorzej niżby rózgami
697   3, III|             duszy, gorzej niżby rózgami po ciele siekł!...~- Jakby
698   3, III|                  więc chustką pot i łzy po twarzy rozmazując przerywanym
699   3, III|              dokończyć. Łzy toczyły się po spokojnej przecież, niezmącenie
700   3, III|              mówię: żeby pan Korczyński po ludzku i po bratersku z
701   3, III|              pan Korczyński po ludzku i po bratersku z nami żył i postępował,
702   3, III|             zamożnych należącego - co i po ubraniu jego poznać można
703   3, IV |             kroki. Ktoś przechadzał się po salonie tam i na powrót,
704   3, IV |              czytała francuskie podróże po przylądku amerykańskim,
705   3, IV |           Tereniu...~Czytała dalej, ale po kwadransie znowu czytanie
706   3, IV |            okiennice i zapuścić sztorę!~Po dwóch minutach okiennica
707   3, IV |                 i chałup ze śniegu.~Ale po pustym salonie przechadzający
708   3, IV |                się i nad ścielącymi się po posadzce smugami księżyca
709   3, IV |            kilku krzeseł i starej szafy po brzegi księgami gospodarskimi
710   3, IV |                 przeczytany, lecz który po raz drugi chciał przeczytać.
711   3, IV |                on zaś odpowiadał czasem po paru latach, krótko, zimno...
712   3, IV |             latach, krótko, zimno... Bo po cóż? Dziś znowu list od
713   3, IV |                nie pomoże. Całą godzinę po salonie chodził, z myślami
714   3, IV |                był taki sam wieczór? A! po owej rozmowie z żoną, w
715   3, IV |                 altanie. Pamięta. Wtedy po raz pierwszy dokładnie rozpoznał
716   3, IV |         pozostałe jej krople tułały się po żyłach z osobna, skurczone,
717   3, IV |              oddychając chustką powiódł po rozognionej i spotniałej
718   3, IV |             Zawahał się, oczy spuścił i po kilku sekundach dopiero
719   3, IV |               Wzrok Benedykta przemknął po leżącym na biurku liście
720   3, IV |           drżały, ale hamując się długo po planie palcem wodził, ze
721   3, IV |            Dominika. Ilekroć spojrzenie po tym liście przesunął, tylekroć
722   3, IV |              się serca oddech tamujące. Po zbladłym czole dłonią powiódł,
723   3, IV |             Przypomniał sobie teraz, że po wielekroć uderzały go były
724   3, IV |          niepokoiły jakieś blade cienie po twarzy tego młodzieńca błądzące,
725   3, IV |          uporczywym być musiało, wodził po czole strapionym, udręczonym,
726   3, IV |     rozdzieliłaby nas na zawsze, gdybym po tym, co się stało, żył jeszcze...
727   3, IV |             ściskając powtórzył jeszcze po wielekroć:~- Zginiesz! zginiesz!
728   3, IV |            zginionymi ci, którzy chodzą po nizinach samolubstwa, zaprzaństwa,
729   3, IV |       zadowolony, dostojeństwami okryty po świecie żywy chodził, ku
730   3, IV |               na zmarszczkę toczyły się po policzkach. Ręką machnął,
731   3, IV |             długo i szczelnie zamknięty po zerwaniu pokrywy z gwałtem
732   3, IV |                 nadzieja błąkała się mu po sercu.~- Może on? może dla
733   3, IV |               scałował grube łzy, które po tej twarzy ściemniałej,
734   3, IV |              dał, zapomniał. Jednak raz po długim milczeniu znowu zawziętą
735   3, IV |           zaczyna swoje...~I ty taki...~Po chwilowym milczeniu zaczął
736   3, IV |               Fabiana wybiegł, młodzież po zielonej uliczce i dokoła
737   3, IV |                 go tylko potem widziano po drogach pole przerzynających
738   3, IV |               kompania przechadzała się po zagrodzie i drodze; w gumnie,
739   3, IV |         majowozielony kolor pomalowaną, po czym już ustawianiem ordynku
740   3, IV |            bryczek wracając tu i ówdzie po zagrodzie się okręcił, aż
741   3, IV |             zaśpiewajmy!~W mgnieniu oka po obu stronach drzwi utworzyły
742   3, IV |           założone!~Jak uciął, umilkli. Po kilku zaś sekundach chór
743   3, IV |                 gładko,~Teraz nie będę!~Po trzecim rozkazie siadania
744   3, IV |       rozkochanym wzrokiem spoglądając.~Po czym nagle huknęli znowu:~
745   3, IV |              rodzone progi,~Że chodziły po was moje nogi,~Teraz nie
746   3, IV |          machnął, zrozpaczonym wzrokiem po szlaku drogi powiódł i nagle
747   3, IV |                zwolna rozchodzących się po zagrodach. Jan, który odjeżdżający
748   3, IV |        połyskliwymi puchami obwieszone. Po twarzy Jana przemknęło przykre
749   3, IV |          zawstydzony i niedowierzający, po twarzy jego przemknął.~-
750   3, IV |               ześle...~Łza stoczyła się po rozognionym jej policzku
751   3, IV |          fioletem zakończona, wyżej zaś po całym błękicie nieba rozsiały
752   3, IV |         srebrzystość siwych mchów. Górą po koronach sosen prawie czarnych
753   3, IV |                 odleciały; inne ptastwo po gniazdach usypiało i tylko
754   3, IV |             rozkoszy i trwogi przebiega po obudzonej ziemi.~Zaczynali
755   3, IV |                powlekały się szarością, po której już tylko tu i ówdzie
756   3, IV |             zawołał:~- Ho! ho!~Za rzeką po głębinach boru poniosło
757   3, V  |             błagać.~W niespełna godzinę po przybyciu Zygmunta zgrabną
758   3, V  |                małej Broni, która zaraz po wysadzeniu jej z bryczki
759   3, V  |         filuterny uśmiech przemknął jej po ustach i w źrenicach.~-
760   3, V  |                 Witold, który dnia tego po raz pierwszy młodziutką
761   3, V  |             założywszy powoli, sztywnie po pustym salonie przechadzać
762   3, V  |           zmieszania i ze wzruszenia aż po brzegi jasnych włosów zarumieniona,
763   3, V  |               poruszała się na krześle. Po chwili jednak używając całej
764   3, V  |              uśmiech na ustach. Kirłowa po chwilowym milczeniu znowu
765   3, V  |           zmartwienia. Zmąconymi oczami po obecnych wodziła.~Widocznym
766   3, V  |              żartuje!~Widać było jednak po Justynie, że nie żartowała
767   3, V  |             głową, błyskającym wzrokiem po obecnych wodziła. Na koniec
768   3, V  |           mogłaś?~Trochę smutny uśmiech po ustach jej przebiegł; pilnie
769   3, V  |                co dokoła niego mówiono; po prostu nie rozumiał. Nie
770   3, V  |               oprócz jednej, uporczywie po niej krążącej:~- Teoś Różyc
771   3, V  |            zadanie swoje już spełniwszy po wschodach na górę do Marty
772   3, V  |                grającego przesuwały się po widzialnych przez nie szczytach
773   3, V  |              andantissimo rozlegały się po pokoju. Na koniec skończył,
774   3, V  |            serenadka!~Tymczasem wkrótce po odejściu Justyny bocznymi
775   3, V  |          chustką otulona.~- Przysyłałeś po mnie, Benedykcie - zaczęła -
776   3, V  |                   Zająknęła się, palcem po wilgotnej rzęsie powiodła.~-
777   3, V  |             kochałaś i pieściłaś: a nie po głupiemu pieściłaś! Witold
778   3, V  |              razem...~Szerokimi krokami po pokoju chodził, wąsy w dół
779   3, V  |                pójdę... Wieczny śmiech! po cóż ja mam stąd iść, jeżeli
780   3, V  |        układając, ale nie dbałam o to. "Po co mam leczyć się? na co?