Tom, Rozdzial

 1   1, I  |      prawie udręczenia.~- Boże! - szepnęła - a ja miałam nadzieję,
 2   1, I  |           przestała.~- Ciekawam - szepnęła - jaką to komedię mieć dziś
 3   1, I  |          oczach.~- Pyszny głos! - szepnęła.~- Nieszpetny - odpowiedziała
 4   1, II | nacierając skronie octem cichutko szepnęła:~- Moja Tereniu, ta Marta
 5   1, II |  widocznym uczuciem rozczarowania szepnęła Teresa - zapomniałam...~-
 6   1, III|          ciągle żyję na pustyni - szepnęła kobieta.~- Oj! - krzyknął
 7   1, III|          wietrzyk jesienny igrał, szepnęła:~- O! i ja także wiem, co
 8   1, IV |       Ojca... - cicho do sąsiadki szepnęła.- Toż to Kirłowa zjawia
 9   1, IV |      uwagi nad wszystkim czyniły, szepnęła do drugiej:~- Jak ta Kirłowa
10   1, IV |         ze łzami w oczach Justyna szepnęła:~- Może pomóc... przynieść...
11   2, I  |            wyszła z pokoju: Matka szepnęła jej coś o bieliźnie, kupcach
12   2, I  |      uczepiwszy się jego ramienia szepnęła mu jeszcze na ucho:~- Pomyśl
13   2, I  |       pocznę? - z widoczną troską szepnęła do siebie kobieta. - Wypowiedzieć
14   2, III|         cały dzień razem żęły...- szepnęła.~Przed dwoma już dniami
15   2, IV |      Dziwne, straszne historie! - szepnęła Justyna.~Jan, jakby obecność
16   2, V  |   zwróciła.~- Kiedyż prosiła... - szepnęła.~Justyna cienką jej kibić
17   2, V  |              Taki młodzieńki... - szepnęła Elżusia i rozrzewnienie
18   2, V  |    omglone źrenice.~- Wspomina! - szepnęła raz jeszcze i uciszyła się
19   2, V  |      szemrała chrypka.~- Ciotko - szepnęła Justyna - ty chora jesteś
20   3, I  |           wypada...~- To prawda - szepnęła mnąc i rozdzierając w palcach
21   3, II |    jeszcze ogniściej i z żywością szepnęła:~- Nie wiem... nie wiem...
22   3, II |          Elżusia do ucha Justynie szepnęła:~- Zdaje się, że dobry,
23   3, II |        się jej zdawało, do Teresy szepnęła i z głębokim wyrzutem samej
24   3, III|   narzeczonego mocno pociągnęła i szepnęła:~- Proszę nachylić się!
25   3, III|       wysokim grzebieniem trzęsąc szepnęła stara panna.~- Tak, tak
26   3, III|           było! Wieczny smutek! - szepnęła.~- Wieczne odpoczywanie
27   3, IV |      wszystkiego dobrego życzę! - szepnęła.~Ujęty i wzruszony, z zapałem
28   3, IV |   przeciągle, srebrnie.~- Echo! - szepnęła Justyna.~- Z tego miejsca,
29   3, V  |       szyję jej obejmując do ucha szepnęła:~- Domyślasz się, z czym