Tom, Rozdzial

 1   1, II |        owdowiał. Od tego czasu oboje u nas mieszkają. Justynka,
 2   1, II |        folwarczynie mielibyśmy oboje do roboty? Albo ja, albo
 3   1, III|        poezji... wtedy.~- Więc oboje z tobą zanurzać się będziemy
 4   1, III|   sensie przeczącym.~Nazajutrz oboje z Martą wstali jak zwykle
 5   1, III|      ciaśniejszą wyłącznością, oboje mieli w życiu swym jakiś
 6   1, IV |        stosunków towarzyskich. Oboje też, choć dla przyczyn różnych,
 7   1, IV | natchnień i tematów więc pewno oboje wkrótce do Monachium lub
 8   1, IV |   uszczęśliwieniem, od którego oboje drżeli prawie, Witold Korczyński
 9   2, I  |        sposób...~Zamyślili się oboje. Kobieta znowu roztargnioną
10   2, II |    panienka mówili jej o czymś oboje razem, o coś na nią nalegali,
11   2, II |   bladego, ale ładnego motyla. Oboje bardzo prędko mówili:~-
12   2, II |      budzić Martę i Benedykta. Oboje już nie spali. Marta doglądała
13   2, II |     dawniej tyle razy trzymali oboje, jakby jej ciężar wspólnych
14   2, III|         wybornie ją zrozumieli oboje: i syn, i matka. Antolka
15   2, IV |        pieśni na pola rzucała. Oboje nie spostrzegli, że już
16   2, IV |   ulewę kropel. Roześmieli się oboje głośno, jak dzieci.~- Chodźmy
17   2, V  |       także na niego patrzała. Oboje mieli uśmiechy w oczach
18   2, V  |       dziewczyna; dobrze przez oboje prowadzone gospodarstwo;
19   2, V  |      już państwo zasmęcili się oboje; stryjowi to niezdrowo,
20   3, II |   nieba miała się wnet dostać?~Oboje parsknęli głośnym śmiechem,
21   3, II | Przypomnij sobie wiersz, który oboje tak lubiliśmy dawniej: Ils
22   3, II |          Powiedziałeś, że mamy oboje natury wzniosłe i niepodległe.
23   3, III|     sekund patrzali na siebie, oboje spłonieni i prawie drżący...
24   3, III|       Wierzę!~Wtem krzyknęła i oboje na równe nogi zerwali się
25   3, III|        ku Anzelmowej zagrodzie oboje pobiegli, dla pośpiechu
26   3, III|        opuścili i od dawna już oboje znajdowali się w Anzelmowej
27   3, III|     mieć mogli. Więc zamilkli, oboje w postawach jednostajnych,
28   3, III|   zwiędłe otworzyły się także; oboje dalekiej nucie zawtórzyli:~
29   3, V  |        miej mię... miejcie mię oboje!~Benedykt z tą pogodą, która