Tom, Rozdzial

 1   1, I  |        się na urodzajnej równinie czuć było najpiękniejszy dla
 2   1, I  |      kibici i w delikatności cery czuć było także manierę i cieplarnię.
 3   1, II |    wszyscy przez chwilę milczeli. Czuć było, że w zadusze tego
 4   1, V  |       pieści jak małe dziecko... ~Czuć było, że zbliżali się do
 5   1, V  |        się grzecznym i gościnnym, czuć w nim było dzikie boczenie
 6   1, V  |         idzie do wojska służyć...~Czuć było, że ten, kto słowa
 7   1, VI |       przepadające. W rozpadlinie czuć było zbliżanie się do miejsc
 8   1, VI |       sercu i życiu pustyni, byle czuć się kochaną serdecznie i
 9   2, I  |       trochę o syna, boć nie mógł czuć się bardzo chorym, skoro
10   2, II |        dnie stłumionego jej głosu czuć było jakieś wewnętrzne warczenie.~-
11   2, II |           o sobie i o drugich ani czuć się gardzoną, zdradzaną...
12   2, IV |      zapomniała, i tylko tego nie czuć nie mogła, że serce jej
13   2, V  | zwyczajnej żywości i popędliwości czuć było w jej mówieniu niezwykły
14   3, I  |      ślubnego ołtarza odchodziła, czuć było skupienie się, rozmyślanie,
15   3, I  |  policzkach, ale w jej głosie nie czuć było płaczu, wyprostowana
16   3, I  |   niejakich usterek technicznych, czuć było pracowicie wybijającą
17   3, I  |            gorączki, gonitwy, aby czuć, myśleć i tworzyć. Gdyby
18   3, I  |         dziecinnym jej figlowaniu czuć było zaczynające rozdzierać
19   3, II |      można tu było rozróżnić, ale czuć w nim było groźby i obelgi.
20   3, II |          i aby smrodu łojówek nie czuć, łeb sobie roztrzaskać daje...
21   3, II |         się przed nią perspektywą czuć się pochlebioną i uszczęśliwioną...~
22   3, II |         do pokoju matki wchodził. Czuć było, że to dziecko, które
23   3, II |     nieszczęśliwych?~W głosie jej czuć było trochę drżenia, gdy
24   3, II |  stłumiony głos pani Andrzejowej. Czuć w nim było zdejmującą ją
25   3, III|          ulatniającej się żywicy, czuć było naokół jeden tylko
26   3, IV |         zamyśleniu. Zamyślenie to czuć było w miarowym, monotonnym
27   3, IV |           celę. Jak tam, tak i tu czuć było życie twarde, samotne,
28   3, IV |          przetykany, lecz który - czuć to było - zaraz, zaraz utonąć
29   3, IV |         przytłumionym głosie jego czuć było, że drżał.~- La! la!