Tom, Rozdzial

 1   1, III|        po raz pierwszy weszli do chaty braci Bohatyrowiczów, Andrzeja
 2   1, V  |       ubogi szlachcic, z niskiej chaty; ale bywa, że mała mucha
 3   1, VI |          się! Niech dziadunio do chaty powraca! Pacenko nie przyjechał!
 4   1, VI |        Proszę nie dziwaczyć i do chaty wracać !~Ale stary prostował
 5   1, VI | schylając się dodała - proszę do chaty wracać... Mleczko dziś na
 6   1, VI |      łaskawi, przy bliskości, do chaty naszej zajść...~Szafirowe
 7   1, VI |         co tam zresztą kto miał. Chaty ich nazywały się numy i
 8   1, VI |          tylko tu sobie budowali chaty, a tnąc las coraz dalej
 9   2, I  |         śród przestrzeni stojące chaty. Za domem i sadem leżały
10   2, IV |          Bo długo chorym będąc z chaty prawie nie wychodził i pierwszy
11   2, IV |         wziął stryja za rękę, do chaty go zawiódł i światło rozniecił.
12   2, IV |        też ludzi wcisnęła się do chaty. Mnie znowu trząść zaczęło,
13   2, IV |  zmęczony byłem... więc kiedy do chaty naszej wszedłem, pan Benedykt
14   2, IV |         jak dzieci.~- Chodźmy do chaty! - zawołał Jan.~- Chodźmy! -
15   2, V  |  weselących się ręką machnę i do chaty pod śniegiem padającym idę,
16   2, V  |          krokiem ku gospodarzowi chaty postępował srożąc się coraz
17   2, V  |     naprzód, że i zawrócić go do chaty nie zdołałam...~Stary tymczasem
18   2, V  |     bywało. Ludzi ledwie kiedy z chaty wychodzących zamrozie po
19   2, V  |          pod samym płotem naszej chaty schwyciła. Stoim my, patrzym,
20   2, V  |        ojcem na rękach swoich do chaty wnieśli, a matka na tapczanie
21   3, II |         czy też panna Justyna do chaty ich przyjść zechce. "Idź
22   3, II |         ciele utrzymać zdołał, a chaty nawet nowej za co zbudować
23   3, III|          podniosła.~- Chodźmy do chaty, dziaduniu, chodźmy do swojej
24   3, III|     dziaduniu, chodźmy do swojej chaty! - mówiła. - Dość już my
25   3, III|    dziaduńku, chodźmy do własnej chaty!~Rozbiorę dziaduńka, do
26   3, IV |          ogniście zarumieniony z chaty Fabiana wybiegł, młodzież
27   3, IV |  uszanowaniem ją pocałował.~- Do chaty mi pora - rzekła - parobek
28   3, V  |          moją Rózię... do twojej chaty ją oddam, aby ci pomocnicą
29   3, V  |        te... te... te... prostej chaty pójdę? Ja, panie dobrodzieju,