Tom, Rozdzial

 1   1, II |         można tak mistyfikować!~- Ależ wcale nie! przysięgam paniom!
 2   1, II |          wzruszenie, bełkotała:~- Ależ, doprawdy, panie Kirło...
 3   1, II |        mieszkańców tego domu...~- Ależ nie! u wszystkich! któż
 4   1, II |         Dlaczego nie pobrali się? Ależ i mowy o tym być nie mogło...
 5   1, III|          tego ode mnie chciała?~- Ależ nie! - żywo zaprzeczyła
 6   1, IV |            przykład... naukę...~- Ależ ja wcale nie jestem już
 7   1, IV |           w sąsiedztwie nie bywa! Ależ zmieniła się, zmieniła,
 8   1, IV |     ironicznie trochę zauważył:~- Ależ twoja żona, panie Benedykcie,
 9   1, IV |          przyjaciółką... siostrą? Ależ ja nie mogę...~Osłupiała
10   2, II |     podobny jak dwie krople wody! Ależ pachnie, aż się po całej
11   2, II |            Korczyński zauważył:~- Ależ, kochany szwagrze, zawsze
12   2, II |      trochę inaczej niż z innymi, ależ on prawie los nas wszystkich
13   2, V  |        języczna! - zawołał. - No, ależ zła! Ja i nie spodziewał
14   3, I  |     omyłką zmysłów czy wyobraźni? Ależ gdyby ją kochał prawdziwie
15   3, II |       skrupułów?... Łzy Klotyldy? Ależ upewniam cię, że quand méme
16   3, II |          kuzynie? O czym mówiłeś? Ależ ty chyba sam tego nie rozumiesz!
17   3, II | niedowierzaniem patrzał na nią.~- Ależ to być nie może, abyś ty,
18   3, II |          właśnie melancholii...~- Ależ to jest wściek... pardon!
19   3, II |         nie jesteś idealistą?~On! ależ naturalnie! Uważa się on
20   3, II |         przyjemne... Wielki Boże! Ależ ty chyba w chwili uniesienia...
21   3, II |         Niech się mama nie unosi! Ależ, moja droga mamo, proszę
22   3, II |       jednocześnie z nią mówił:~- Ależ ja tego wszystkiego nie
23   3, II |           wyprawia mię na mogiłę! Ależ ja za mogiły bardzo dziękuję...
24   3, II |     gestem wskazywała mu drzwi.~- Ależ pójdę! pójdę! z mamą o tych
25   3, V  |         tak ją wyraz ten zabolał. Ależ doprawdy, on nie winien,
26   3, V  |         pani Emilia wybuchnęła:~- Ależ naturalnie, że Justynka
27   3, V  |          Tym razem uniosła się.~- Ależ, mój wuju - z mocą odparła -
28   3, V  |           bagatela! Niepotrzebna! Ależ ty dzieci moje na rękach
29   3, V  |         grzeczności tak mówisz?~- Ależ, jak Boga kocham! - krzyknął