Tom, Rozdzial

 1   1, II | odpowiedziała pani Emilia i z cicha, zwolna uwiadomiła swoich gości
 2   1, II |              że na koralowe jej usta zwolna powracał uśmiech. Z wdzięcznym
 3   1, II |           koścista ręka posuwała się zwolna ku jej ręce, która na kształt
 4   1, III|           jego, ubiór i całą postawę zwolna wzrokiem obejmując. Z gry
 5   1, IV |              swojej. ~Hrabia podążył zwolna ku punktowi salonu, w którym
 6   1, IV |            caca!...~Justyna powstała zwolna i odejść od fortepianu zamierzała,
 7   1, VI |        żartobliwym uśmiechem wymówił zwolna: ~Luby wietrzyk trawę pieści,~
 8   1, VI |              zmrok sunący od wschodu zwolna obejmował całe sklepienie,
 9   2, I  |              policzki je ucałowawszy zwolna znowu na ziemi postawił.
10   2, I  |             siebie przykuła. Marynia zwolna podniosła się ze swego niskiego
11   2, III|     rozrzucone, nierównej wielkości, zwolna, lecz nieustannie posuwały
12   2, III|        dziewczyna w stronę jego wozu zwolna jeszcze toczącego się po
13   2, III|          rozumem jak cielę ogonem! - zwolna postępując naprzód odkrzyknął, -
14   2, III|               Przechadzali się teraz zwolna pomiędzy drzewami w jaskrawych
15   2, IV |       uśmiechem w oczach i na ustach zwolna wymówił.~- Zawsze to o jedną
16   2, IV |         odkrytą u stóp Mogiły stojąc zwolna wymówił:~Zupełnie jak w
17   3, I  |                 Książkę tę - zaczęła zwolna - odwieziono tu przed kilku
18   3, II |               Nie lękaj się, ojcze - zwolna wymówił - nikt nie usłyszał,
19   3, II |             ramionami.~- Mój drogi - zwolna odpowiedziała - czyżbym
20   3, III|          smętek natury, omdlewającej zwolna i z wdziękiem. Na spasionych
21   3, III|             ja sam sobie myślałem! - zwolna potwierdził Walenty Bohatyrowicz.~-
22   3, III|              siebie patrzali. Anzelm zwolna czapkę nad głową podnosząc
23   3, III|         trząść się zaczęły, on głową zwolna kołysał.~- Dwadzieścia trzy
24   3, III|             szmer głosów rozważnie i zwolna ciekących, tak teraz szmer
25   3, IV |            innych widać jeszcze było zwolna rozchodzących się po zagrodach.
26   3, IV |               i dziadunio niedomaga!~Zwolna odwróciła się i zwolna,
27   3, IV |               Zwolna odwróciła się i zwolna, w czarnej swej sukni, wyprostowana
28   3, V  |      Bohatyrowiczem! - wypowiedziała zwolna, głosem trochę od wzruszenia