Tom, Rozdzial

 1   1, II |        Justysiu - zaczął - żebyś ty wiedziała, jak to trudno... zresztą...
 2   1, IV |               szepnął znowu - żebyś wiedziała, jak ona mi się podoba!...
 3   1, V  |            jej przyczynie wtedy już wiedziała dokladnie i jasno, bo w
 4   1, V  |           co działo się wkoło niej. Wiedziała też o wszystkim. Wkoło niej
 5   1, V  |             i kiedyś bardzo kochała wiedziała, czuła, czym bywa i jakie
 6   1, V  |           także z doświadczenia nie wiedziała, że "tacy ludzie, jak on,
 7   1, V  |       dworskim ogrodzie. Mało o tym wiedziała, gdyż ogrodem korczyńskim,
 8   2, I  |         Rózia, i nawet chłopcy. Nie wiedziała tylko, i nieraz nawet aż
 9   2, I  |             daleka ich spostrzegła. Wiedziała, z czym przychodzą, ale
10   2, II |             do powiedzenia o sobie, wiedziała, że zawsze zabawi ją, rozerwie,
11   2, II |        palców. Lepiej od wszystkich wiedziała ona, że w wieści przez Kirłę
12   2, II |           się nie przestanę. Gdybyś wiedziała, jak głęboko i bez ratunku
13   2, III| bezpośrednim jego sąsiedztwie żyjąc wiedziała o nim to tylko, że istnieje,
14   2, III|            to tylko, że istnieje, i wiedziała to w sposób obojętny, niewyraźny.
15   2, IV |          też milcząc skinęła głową; wiedziała, że to zbiorowa mogiła.~-
16   2, IV |       pobladła więcej jeszcze i nie wiedziała, co począć. Brwi Jana ściągnęły
17   2, V  |           bo gdyby mądra była, toby wiedziała, że kto niedźwiedzia przemoże,
18   3, I  |            twardej realności życia. Wiedziała o tym, że z tych realności:
19   3, I  |        dokładnej sprawy, jakkolwiek wiedziała o tym, że jest dumną, wzniosłymi
20   3, I  |        przypomnieć sobie nie mogła, wiedziała tylko, że była to dla niej
21   3, I  |           serce jej, i na sumienie. Wiedziała aż nadto, że skargi młodej
22   3, I  |           wystygnięciu tego uczucia wiedziała z większą jeszcze pewnością
23   3, III|       kruczowłosa Osipowiczówna nie wiedziała wcale, kto będzie pierwszą
24   3, III|        wesołość i poufałość. O! ona wiedziała, jak z tymi ludźmi mówić
25   3, V  |       Kirłowa wymawiać się zaczęła. Wiedziała, że panią Benedyktową fatygują
26   3, V  |             Wszak tu o miłość szło! Wiedziała o tym, i postawą, wejrzeniem,
27   3, V  |         przedmiocie od kuzyna swego wiedziała, usprawiedliwiać go usiłując.
28   3, V  |       potrafi. Gdybyś ty, Justynko, wiedziała, jaki on dla nas dobry!