Tom, Rozdzial

501   3, I  |       pocałował.~- Więc nie jesteśmy już pogniewani? - z wybuchem
502   3, I  |          jest robotą...~- Wiele razy już ci mówiłem, że choć żadną
503   3, I  |              sobie posiedzę... Kiedy już będziesz miał czas, razem
504   3, I  |              znikły bez śladu; czuła już tylko, że mąż jej odjedzie
505   3, I  |       pracowni. U podjazdu turkotały już koła powozu. Klotylda stała
506   3, I  |    najbliższych pełno było dorosłych już teraz ludzi, którzy w dzieciństwie
507   3, I  |           odpowiedzialność nie tylko już za szczęście, ale i za duszę
508   3, I  |    przyniosły, blada i spłakana, ale już znowu uśmiechająca się do
509   3, I  |   niezupełnie jeszcze dokładnie, ale już spostrzegała, było grubą
510   3, II |           wiem dlaczego, dostrzegłam już w życiu wiele rzeczy marnych
511   3, II |              née Giecołd, mówiła, że już nauczyłaś się żąć wcale
512   3, II |         Korczyńską, która ze starymi już ścianami, lecz murowanymi
513   3, II |           zapominając.~Słońce zaszło już przed kwadransem i tylko
514   3, II |               Co to, ojcze?~Nie było już na nim ani śladu wesołości
515   3, II |             nią, po polu pojeździł i już zepsuł! A czy ty wiesz,
516   3, II |            wschodzie słońca będziesz już mógł w pole z nią wyjechać.
517   3, II |             z lekceważeniem.~- Kiedy już sam poturbujesz się dobrze
518   3, II |           nauk do domu wracając mnie już tu nie znalazł... abym już
519   3, II |           już tu nie znalazł... abym już wtedy był tam, gdzie...
520   3, II |       którego dość liczne grono osób już zasiadało. Z wyjątkiem Kirły,
521   3, II |             życia swego Teoś posiada już tylko trzysta tysięcy, bo
522   3, II |              opowiadanych szczegółów już znały; innych słuchały z
523   3, II |             Uwielbienia godną jesteś już przez to, żeś wzrok jego
524   3, II |         świetnym zwycięstwem na wpół już odniesionym i otwierającą
525   3, II |           słowo rzuciwszy więcej się już nie odzywał, rozumiał dobrze,
526   3, II |          potwierdził. - Przy tym tak już nic a nic nie robić, jak
527   3, II |             pokiwać nie chce, no, to już go mam za...~Wtem przypomniał
528   3, II |      Benedykt - co ci się stało?~Ale już Kirła z troskliwością i
529   3, II |           nie tacy, jak on, świat by już był daleko... daleko...
530   3, II |            Marynia tam także będzie, już ja to u pani Kirłowej uproszę,
531   3, II |            mnie weźcie na te wesele! już mnie o nim Zofia tyle nagadała...
532   3, II |              ziemi ledwie odrosła, a już nudzi się! Czy nie zaczynasz
533   3, II |         nudzi się! Czy nie zaczynasz już i na nerwy chorować, moja
534   3, II |          często! Wiesz, Widziu, wolę już być na pensji, bo tam choć
535   3, II |          będzie... taką ładną suknię już sobie przygotowuje!~Witold
536   3, II |            po Bogu ojca, a więcej to już chyba takiego człowieka
537   3, II |            Ojciec ambicjant taki, że już i przenieść nie może, aby
538   3, II |           przed nikim nie powie, ale już ja wiem, że jemu to smętliwie...
539   3, II |             na moim weselu będą.~Gdy już obie w drodze były, pomiędzy
540   3, II |           Justyny, a wnet potem obie już ręce na kłębach opierając
541   3, II |       dzierżawach chodził... później już, kiedy Pan Bóg nie pobłogosławił,
542   3, II |             pamięci zasadzone! Wczas już by było znacznemu gościowi
543   3, II |           gromko zawołał. - Drugiego już znacznego gościa Bóg nam
544   3, II |           był Witold, który od kilku już minut niespostrzeżony przez
545   3, II |        dzierżawił, ale przed godziną już powróciwszy kanarkowy surdut
546   3, II |             szerokimi krokami, a gdy już doszedł do śliwowego gaju,
547   3, II |            na wynajętą łąkę jeździć! Już i koniczynę sieją, i pola
548   3, II |          opadł i na wzór żony, która już od dawna z twarzą na rękę
549   3, II |          wąsami.~- O jednego syna to już i nie mam po co głowy suszyć...
550   3, II |            jak podczas nieścierpliwe już bóle zdejmą, to człowiekowi
551   3, II |          entrechat wykonała.~- Widać już Pan Bóg mojej Alżusi takie
552   3, II |            długo, gdy opowiedziawszy już Marcie wszystko, o czym
553   3, II |       pierożków z czernicami? Gotowe już... doskonałe!...~Dziewczynka
554   3, II |        wołała i wyśpiewywała:~- Mama już wstała i kakao pije... Widzio
555   3, II |         kakao pije... Widzio poszedł już prosić, aby mnie pozwoliła
556   3, II |       rozmowa matki z synem. Wczoraj już po wystąpieniu przy wieczerzy
557   3, II |            dokoła domu pogrążali się już w ruch i zachody pracowitego
558   3, II |              od alteracji srodze się już rozbolały, pomocną jej tym
559   3, II |              swego gabinetu wszedł i już brał za czapkę, aby udać
560   3, II |          machnął.~- Ale - dodał - to już na świecie tak! Przeciw
561   3, II |       zaciętego postanowienia, który już raz dotkliwie rozjątrzył
562   3, II |              coraz bardziej. Wolałby już był otwarte, nawet zawzięte
563   3, II |             co cię proszę? - grubiej już nieco zagadnął.~- Nie, mój
564   3, II |    wypogodzoną miną, jakiej od dawna już nikt u niego nie widział.
565   3, II |              Benedykt znalazłszy się już w gabinecie swoim zdjął
566   3, II |            spóźnić się...~Od dobrego już dziesiątka lat do napisania
567   3, II |             niechęcią. Dziś przecież już przed biurkiem siedział,
568   3, II |         zdarzeniach podobnych nic mu już, tak jak dawniej, we środku
569   3, II |          biała chustka z wyhaftowaną już jedną literą - z rąk jej
570   3, II |      zauważyła. Obok znajdującej się już na chustce litery jednej
571   3, II |            masz zamiar poślubić tego już teraz wszechstronnie chudego
572   3, II |             rozgorzałymi oczami obie już ręce jej pochwycił. Po jej
573   3, II |              wszystko i niech się to już raz skończy. Kochałam cię,
574   3, II |           latach niewidzenia i kiedy już poślubiłeś inna, jeszcze
575   3, II |           mnie wtrąciła w ostateczne już poniżenie. Poniżyć się nie
576   3, II |       kuzynie, zlękłam się nie tylko już poniżenia i wstydu, ale
577   3, II |         chciał w oczy jej spojrzeć i już kibici jej dotknął ramieniem.
578   3, II |              to szczęście, że ja cię już nie kocham! Ale nie! Gdybym
579   3, II |             i wyszedł z pokoju.~Było już po zachodzie słońca, kiedy
580   3, II |            przeciął:~- Dziękuję! Mam już tych usiłowań, walk i cierpień
581   3, II |             oszaleć można, nie tylko już ze zmartwienia i tęsknoty,
582   3, II |                 Unosił się. Od dawna już pracujące w nim niezadowolenie
583   3, II |             oknem, za którym słońce, już niewidzialne, zapalało nad
584   3, II |             z dobrego towarzystwa... Już też Klotylda daleko jest
585   3, II |             w którym brzmiała zwykła już jej wyniosłość i energia,
586   3, II |             W zmroku, który zaczynał już pokój ten napełniać, usłyszała
587   3, II |            iluzje pokutujemy, swoich już nie mamy. Kiedy bank został
588   3, II |           więc dziwnego, że bez niej już żyć nie mogę i że tutejsze
589   3, II |              sarknął - znowu mogiła! Już druga dziś osoba wyprawia
590   3, II |         jeszcze od pierwszej, bo nic już po sobie nie pozostawiająca.
591   3, II |              nimi pozostawiło zaszłe już słońce. Szeroki, równy,
592   3, II |            przybywała ku tym, którzy już życia nie pragną. Silne
593   3, III|              mozolne dni upłynionego już lata. Miała wcale inną postać,
594   3, III|           zebrane plony bogate, lecz już niby u wrót rozpoczynającej
595   3, III|               żółty liść przelatywał już powietrzem i gdzieniegdzie
596   3, III|         uśmiechała się jeszcze, lecz już nie wybuchała radością,
597   3, III|          ogrzewało ono jeszcze, lecz już nie paliło, łaskawie zarzucało
598   3, III|               przypominające bliskie już, pajęczynowe, babie lato -
599   3, III|         postać przybrała. Nie był to już, jak przedtem, gęsto zbity
600   3, III|              się tak szeroko, że nic już przy nim wzrastać nie mogło
601   3, III|        budynku do budynku, słały się już tylko niskie, zdeptane trawy.
602   3, III|      przezroczystości Kwiaty, bardzo już rzadkie, pod gankami i oknami
603   3, III|          dziećmi stary Koroza, dawno już z zagrodowca na właściciela
604   3, III|             papierosa zapaliła i tak już z zapalonym papierosem,
605   3, III|     Wiedziano dobrze, że panna młoda już jest do ślubu ubraną i że
606   3, III|            do ślubu ubraną i że pora już była wielka wyruszać w drogę
607   3, III|            ożenić się zamyśla, bo mu już kawalerstwo nagrzewać zaczęło.
608   3, III|       Podobno Domuntówna z kim innym już tak jak prawie jest zaręczoną.
609   3, III|              nie zaświeci? Ale widać już Pan Bóg tak chce, żeby jednym
610   3, III|            dudka na kościele, bo ona już dawno sobie Jana Bohatyrowicza
611   3, III|            razu mówić zaczęły, że to już od tego zależeć będzie,
612   3, III|           oracji nie powie, a jeżeli już powie, to bardzo piękną,
613   3, III|            do tańca grywali. Od paru już godzin o ścianę domu stały
614   3, III|          płótnem ponakrywane, dobrze już napoczętymi pieczeniami,
615   3, III|             widzisz, panno młoda, że już ostatni przyszedł termin,
616   3, III|         świat sobie weseli. Gdy tedy już nadszedł ten dzień weselny,
617   3, III|           nieco zawiesił, a w ścisku już nawet głośnych oddechów
618   3, III|         sobie będzie dana wiara. Oto już grzmi muzyka...~Tu istotnie
619   3, III|                 pomyślności...~Teraz już rozpłakał się tak, że końca
620   3, III|            za nią i pan młody prawie już ryczeć zaczęli, wtem za
621   3, III|            obecnych, których ogromna już większość wybuchnęła płaczem,
622   3, III|             zatrząsł i z wybuchającą już alteracją troskę swą wygadał.~-
623   3, III|                   Pewno! a jakże! To już i ja sam sobie myślałem! -
624   3, III|              Walenty Bohatyrowicz.~- Już nam pewno potrzeba udania
625   3, III|            wypadnie - mówili inni. - Już inaczej nie będzie, tylko
626   3, III|             wymówki te nade wszystko już mieszały i gryzły.~- Ja
627   3, III|       oszukany zostałem, czy dlatego już na wąskie paski mam być
628   3, III|     rozpoczynania tańców, a naprawdę już nawet i nadeszła, bo rzeźwy
629   3, III|             teraz, kiedy i muzykanci już podjedli, pierwszy drużbant
630   3, III|       dawniej znał się, ale teraz to już przyjaźń z nimi zawierał
631   3, III|            patrzał w nią. Widział ją już raz przedtem, ale dziś podobała
632   3, III|         samej prawie chwili, z innej już strony, bo od korczyńskiego
633   3, III|      wywołały, i menuetowe swe dygi, już o Giecołdach wspominając,
634   3, III|              koszuli obwiązać. Teraz już nie opierał się, tylko wielkiej
635   3, III|          gumna wrzało. Słońce za bór już zapadło. W szarej godzinie
636   3, III|              Jaś-mont! Jaś-mont!~Nic już innego prócz tego nazwiska
637   3, III|            zagrała; tańce od godziny już niecierpliwie oczekiwane
638   3, III|           wychwyciwszy, bez uśmiechu już, owszem, gęsto obrosłą twarz
639   3, III|       przytulając, wyszedł z gumna i już nie ukazał się tam więcej.~
640   3, III|   błękitnookiej Cecylki Staniewskiej już przygotowanym niecierpliwie
641   3, III|           grajcie!~Polki tej Justyna już nie tańczyła. Wypadkiem
642   3, III|           też wszystko pomiędzy nimi już i rozerwane. Z drugiej strony,
643   3, III|              dostać... zdaje się, że już i przez to szczęśliwy byłbym!~
644   3, III|        Korczyna. Że pradziad Dominik już nie żył, o tym pamiętał,
645   3, III|              Kazimierz Jaśmont, a że już raz gdzieściś u znajomych
646   3, III|             do niej zaczął. Od braci już słyszała i z czułych wejrzeń,
647   3, III|             pies o piątą nogę.~Wtedy już i z braćmi, i z niektórymi
648   3, III|              Niechaj do tańca grają, już się nogi zwijają! Krakowiaka,
649   3, III|            się, ale jak przestał, to już go nikt nie prześcignie,
650   3, III|            mówi, ale do śpiewania to już bynajmniej nie zdatny. Ale
651   3, III|        posażnej szuka!~Ale krakowiak już się kończył i inni, choćby
652   3, III|           brata sępem stawała... Ale już chciałbym raz się dowiedzieć,
653   3, III|        chciałbym raz się dowiedzieć, już raz chciałbym tą pewność
654   3, III|         najmilsza i najlepsza. A gdy już na zawsze wrócę i w Korczynie
655   3, III|          Korczynie zamieszkam, wtedy już nigdy rozstawać się nie
656   3, III|     przychodziło, a jak przyszło, to już i nie przejdzie...~- Czasem
657   3, III|              płotka nie porwał.~- Ja już odgadłem, że pani mnie te
658   3, III|              wielka powstała wrzawa. Już i ci, którzy z papierosami
659   3, III|      względem ceremonii nie czyniąc. Już i wprzódy wyróżniający się
660   3, III|           złodzieja obronić potrafi!~Już tak widać wszystko na dobre
661   3, III|        srodze zanosić się zaczynało. Już Obuchowicze ku płotom się
662   3, III|            najlepszego kołka wyrwać; już w gronie przeciwnym ten
663   3, III|              chaty! - mówiła. - Dość już my tu pobyli i nabawili
664   3, III|          będą... tymczasem widać, że już na niczym wszystko zejdzie.
665   3, III|            uwagę powszechną zupełnie już odwróciła. Z podwórka na
666   3, III|         państwa proszę na Niemen, bo już czajki i czółna przygotowałem...
667   3, III|              a po paru minutach byli już pod lipami. Tu w miejscu
668   3, III|          pochwycił, do ust poniósł i już jej więcej z dłoni nie wypuścił.
669   3, III|           prędko opuścili i od dawna już oboje znajdowali się w Anzelmowej
670   3, III|          zdawało się im, że wszystko już sobie powiedzieli, co do
671   3, III|             w tony. Księżyc znacznie już podniósł się na niebie,
672   3, III|       prześpiewaniu tej pieśni męski już tylko chór zagrzmiał, zahuczał
673   3, III|           Marty. Łodzie zaś dosięgły już stojącej pod księżycem kolumny
674   3, III|                 A ja i nie słyszałem już później takiego ślicznego
675   3, III|              romanse. Ale nie w czas już nam do takich rzeczy, a
676   3, III|              mędrszy. Prawda! Co nam już ze śpiewania i płakania
677   3, III|              to pokolenie, po którym już długo życie przeciągało
678   3, III|              ale dla tej, że nadmiar już chciwym stał się, a najwięcej
679   3, III|       ocierając wołał. - I myśmy się już dla pana Korczyńskiego wszelakiej
680   3, III|            wypłacić i to wprędce, bo już niejeden raz i nie przed
681   3, III|     egzekucja nastąpi, a razem z nią już chyba skończenie świata,
682   3, III|               Fabian także nie tylko już pot z twarzy ocierał. Znowu
683   3, III|           został...~Tu rozpłakał się już rzewnie, ale wstydził się
684   3, III|          ciężkiego oddechu trudno mu już za pługiem chodzić. Było
685   3, III|             zarzynał. Jeżeli zaś tak już nadmiar pieniędzy tych pożąda,
686   3, III|              rzemiosła ludziom nigdy już wcale nie przychodziło spólnie
687   3, III|           zgromadzonym, ale gdy byli już aż do płaczu rozżaleni i
688   3, III|              umarłego tylko nijakiej już korzyści osiągnąć nie można,
689   3, III|              się nie będziem. Lepiej już głód cierpieć i w zgniłych
690   3, III|            się i postępować. Podczas już myśli takie nas nachodzą,
691   3, III|           pójdą chleba szukać, bo tu już go dla nich nie wystarczy.
692   3, III|              dla nich nie wystarczy. Już tylko o dusze nasze nieśmiertelne
693   3, III|            go bieda złupi, a każdemu już wiadomo, że muchy gęściej
694   3, III|              z dopustu bożego, chyba już na psy zejdą... ród nasz
695   3, IV |              szczelnie buduaru żaden już prawie odgłos z zewnątrz
696   3, IV |           spod przycisku wyjął list, już przeczytany, lecz który
697   3, IV |        zawartymi w nim radami. Potem już zaledwie kilka razy przez
698   3, IV |               a w serce piekącą łzą. Już zdawało mu się nieraz, że
699   3, IV |        Kochany bracie,~Zdaje się, że już ze trzy lata od ciebie wiadomości
700   3, IV |            Pierwsza przyczyna ta, że już chwała Bogu, jestem od roku
701   3, IV |          powiedział sobie, że nie ma już żadnego brata. Trzech ich
702   3, IV |              snem wiecznym?"~Dziecko już wtenczas to wszystko kochało,
703   3, IV |               Benedykt nie przerywał już, milczał, a biegły chyba
704   3, IV |      przesunął, tylekroć usta mające już gwałtownym słowem wybuchnąć,
705   3, IV |              jestem! cóż stąd? Kiedy już z życia tyle wyssałem piołunowych
706   3, IV |       jeszcze w myśli swej nazywał - już z bliska dotknął kąpieli
707   3, IV |         Zatrzymał się na chwilę; tak już dawno w ten sposób i o takich
708   3, IV |      rozmawiał z mnóstwem ludzi. Tak już przywykł. Dziś dopiero rozmowa
709   3, IV |       wszystkie siły i na nic innego już mu ich nie stało. Żelazo
710   3, IV |             jakby pragnął, gdy potem już i pragnienie innego życia
711   3, IV |            płacz wewnętrzny, którego już w sobie nie czuł, przemienił
712   3, IV |              o synie myślał.~Była to już jedyna jego nadzieja.~Dwa
713   3, IV |              rozmawiał z synem, lecz już inaczej niż wprzódy. Jak
714   3, IV |          taka rozpacz, żem nie tylko już Andrzejowi, ale wszystkim
715   3, IV |     zazdrościł... ~- Ale teraz wiesz już, ojcze, co nas dzieliło! -
716   3, IV |            Taki uparty był. Nie mówi już czasem o czymkolwiek, nie
717   3, IV |        Bohatyrowicz, którego starcem już przed dwudziestu kilku laty
718   3, IV |           tej kary sądowej nie żądam już... nie żądam... Istotnie,
719   3, IV |              macie! - wołał dalej. - Już nam godzina nieprzyrodzonej
720   3, IV |             dworowi poszedł i więcej już dnia tego w okolicy się
721   3, IV |            ale kawalerowie nie mieli już na rękach białych rękawiczek
722   3, IV |            kolor pomalowaną, po czym już ustawianiem ordynku zajmować
723   3, IV |        wyprawę jej zawierającymi. To już niezbędne. Jeżeli brata
724   3, IV |            weselnym wyprawę siostry. Już też na drabiniastym wozie
725   3, IV |            Stoją konie, stoją wrone,~Już założone!~Jak uciął, umilkli.
726   3, IV |            Stoją konie, stoją wrone,~Już założone!~A dziewczęta odpowiedziały:~
727   3, IV |           zawieruszył, więc siedząca już na bryczce Elżusia wniebogłosy
728   3, IV |        ordynki są przesądami nigdzie już z wyjątkiem prostych i ciemnych
729   3, IV |          grzecznej kompanii gustuję.~Już rozpływać się miał w podziękowaniach
730   3, IV |           kusi. Co zrobiło się, tego już nie odrobić, a łganiem gorzej
731   3, IV |              plamę swoją uczerni, że już jej prawie i nie wyprać.
732   3, IV |            ja do pana Jana nijakiego już żalu ani gniewu i nijakiej
733   3, IV |              że tego dostąpię. Kiedy już takie przeznaczenie kobiety,
734   3, IV |              gdzież teraz była? Może już odeszła? Może widziała,
735   3, IV |             poszła...~Jan rzucił się już we wskazanym kierunku, kiedy
736   3, IV |               Aj, aj! stryjku! niech już później! czasu teraz nie
737   3, IV |               myślałem, że pani może już do domu poszła... bez pożegnania!~
738   3, IV |             morskie wrony i jaskółki już w dalekie strony odleciały;
739   3, IV |             się szarością, po której już tylko tu i ówdzie błądziły
740   3, IV |           Ostatni dźwięk doleciał tu już tylko przeciągłym, rozwiewnym
741   3, V  |              wydzierżawienia, jeżeli już nie sprzedania Osowiec i
742   3, V  |       widziała, ale zapewne od dawna już ona nie śpi, szyje może
743   3, V  |              ją pocałowała. Od dawna już okazywała jej zawsze niezwykłe
744   3, V  |            ku siostrze zwracając obu już piąstkami spódnicę matczyną
745   3, V  |         ramionami wzruszyła.~- Niech już zostaje... co z tym czarnym
746   3, V  |         bladawą twarzyczką, od kilku już chwil w kątku niepostrzeżenie
747   3, V  |   towarzystwa do najwyższego stopnia już zmieszana rumieniła się
748   3, V  |            nie zadziwiły, bo wszyscy już je przewidywali. Pani Emilia
749   3, V  |       Pragnie wyleczyć się, próbował już nieraz, bo wstyd mu samego
750   3, V  |       szkołach za nich płacić... raz już za jedne półrocze zapłacił,
751   3, V  |           niespodzianka losu...~- To już chyba święty Antoni sprawił!... -
752   3, V  |          zwrócona kończyła Justyna - już by mnie przyjęcie tej ofiary,
753   3, V  |         Zdławionym głosem i z oczami już łez pełnymi zawołała jednak:~-
754   3, V  |      opowiedziała i tu zadanie swoje już spełniwszy po wschodach
755   3, V  |            Kiedy rozgospodarzysz się już w swojej chacie - cicho
756   3, V  |          zwrócił się:~- Ojcu mówiłaś już o tym?~Nie miała jeszcze
757   3, V  |          wstępować zaczęła. Zniknęła już za załomem wschodów, a śmiech
758   3, V  |       brzeżku krzesła usiadła.~- Tak już głupią nie jestem, aby o
759   3, V  |          nimi trochę, a potem, pewno już niedługo, oni dla mnie sami
760   3, V  |             No - z uśmiechem dodał - już chyba tylko moja żona i
761   3, V  |          Boże! - zawołała i w zwykły już sobie sposób jak wicher
762   3, V  |           spróbować tam... Ale teraz już nie chcę... słowo honoru,
763   3, V  |     najdłużej służyć... Ze trzy lata już temu przeziębiłam się w
764   3, V  |              tak - zaczął - to niech już sobie Justynka te... ale
765   3, V  |         ostatni powtarzając zupełnie już jednak uspokojony odszedł.