Tom, Rozdzial

 1   1, I  |           się kobietom odpowiadał wesoło na zapytania ich i przycinki,
 2   1, III|        grzyby zbierali i tak było wesoło, wesoło...~Grube ramię mężczyzny
 3   1, III|       zbierali i tak było wesoło, wesoło...~Grube ramię mężczyzny
 4   1, IV |      więcej wykwintnie ubranych i wesoło rozmawiających, znajdowała
 5   1, IV |          dam... Baw się, kiedy ci wesoło...~- Mnie niewesoło... -
 6   1, IV |            chłopców bałamuć, to i wesoło będzie...~Mówiła to zwykłym
 7   1, V  |      panience nie zawsze tam bywa wesoło. Ludziom gąb nie zatknąć,
 8   1, V  |        bywa, a podczas może być i wesoło. Najgorsza to jest rzecz,
 9   1, V  |     narożniki na biało pomalowane wesoło zza niej wyglądały. Dom,
10   1, V  |          siebie gęste krople wody wesoło parskając. Jan z gniadej
11   1, VI |          lub bawiąc się z dziećmi wesoło skomlił jakiś Mucyk, Żuczek,
12   1, VI |           tak łagodnie; mówił też wesoło i prawie z odcieniem filuterności.
13   1, VI |    naprzód, oglądając się wokół i wesoło dziwiąc się wszystkiemu,
14   2, I  |           do końca hulałbyś sobie wesoło, a ponieważ, choć późno,
15   2, I  |       chorym, skoro bawił się tak wesoło, Kirłowa kupców do bawialnego
16   2, II |           i wesołym, i niewinnie, wesoło, przyjaźnie, błękitem i
17   2, II |           roześmiało się głośno i wesoło.~- Uwierzyła! - wśród śmiechu
18   2, III|       poszedłbym zaraz. ~W kuchni wesoło i donośnie zagwizdała wilga,
19   2, V  |    kuchenki, gwarno w niej było i wesoło. Antolka przed chwilą do
20   3, I  |        rozumiejący, z łatwością i wesoło jej to pobłażał; ona zgryzioną
21   3, II |            zauważył - ale - dodał wesoło - wyjaśni się to zapewne,
22   3, II |  prościejesz...~Śmiał się głośno, wesoło i patrzał na Justynę bardzo
23   3, II |         się... Zofia mówi, że tam wesoło będzie... taką ładną suknię
24   3, II |        tak posmutniała, Justynko?~Wesoło przed chwilą rozmawiała
25   3, III|     kiedykolwiek, skoro dotąd tak wesoło kawalerskiego stanu kosztował.
26   3, IV | najobojętniejszy... Za wiele i za wesoło bawił się w wielkiej stolicy...
27   3, IV |       poniosło się długo, raźnie, wesoło:~- Ho! ho! ho! ho! ho!~Ostatni