Tom, Rozdzial

 1   1, III|           były grzeczne. Pochylił tedy karku i zajął się tylko
 2   1, V  |      wnuczkę jemu zostawili. Całe tedy gospodarstwo, wcale piękne,
 3   1, VI |          jeszcze nie miał. Poszli tedy do nich ludzie z różnych
 4   2, IV |         on przed oczami tego, kto tędy płynie. Czy pani nie uprzykrzyło
 5   2, IV |          ani razu, piaski na ukos tędy przejechali i tam... widzi
 6   2, IV |          Niedługa droga. Do dworu tedy leciałem w ciemności i od
 7   2, IV |         na spacer szła. Popatrzył tedy na nią raz i drugi przez
 8   2, IV |        dobrze ten bór znam; a nie tędy, kędy trzeba, panią powiodłem.
 9   2, IV |       każdego roku przelatują one tędy; podczas i kilka lat ich
10   2, V  |           trzydzieści, nie dziwno tedy, że kochanie tyle prawie
11   2, V  |          upewniają. Posunąłem się tedy... i odprawiony zostałem.
12   2, V  |      krewni majątki mieli... Więc tedy i królewna... Naprawdę,
13   3, I  |           wyznający.~Przez pewien tedy szereg dni obaj wytrwale
14   3, II | Starzyński, Janka ojczym. Justyna tedy narzeczonego jej pozna.~-
15   3, II |          ma... Jednym słowem, ani tędy, ani siędy... ani ty, człowiecze,
16   3, III|           świat sobie weseli. Gdy tedy już nadszedł ten dzień weselny,
17   3, III|    błogosławieństwo upaść. Proszę tedy, panno drużko, niezmarszczonym
18   3, III|          się i rozmawiali z sobą, tedy śmiele przemawiać do niej
19   3, III|           stanowczość i śmiałość. Tedy wielu ramionami wzruszyło
20   3, III|           humor poprawił. Ucichli tedy i z pierwszym drużbantem
21   3, III|       kolana oparła i kaszlała... Tedy i on nucenie przerwawszy
22   3, III|  pogodniej zaświeci. Niechże mnie tedy pani z łaski swojej powie:
23   3, III|        poratować się w potrzebie. Tedy ja tak mówię...~Ale nie
24   3, III|        wiele dzieci mają. Obydwom tedy stronom dogodziłby taki
25   3, III|       ojcem i jedna ziemia matką. Tedy gorsze my niż zwierzęta:
26   3, IV |     okolicy, towarzyszyć. Naprzód tedy na drogę dotykającą pola
27   3, IV |           mnie go nie ominąć...~- Tedy i ja z gruntu serca pannie