Tom, Rozdzial

 1   1, I  |    wyglądać nie zaczęła...~Justyna ramionami wzruszyła.~- A cóż ja takiego
 2   1, I  |            pewno, że cię otwartymi ramionami spotkają i do familii swojej
 3   1, I  |          wprzódy krokami i mocniej ramionami rozmachując poszła dalej.~
 4   1, II |           przyjedzie?~I szczupłymi ramionami swymi z dziecinną prawie
 5   1, II |             oryginalna...~Wzruszył ramionami i usta wydął.~- Gusta są
 6   1, III|        poważna większość wzruszała ramionami. Gdyby wtedy w cieniu bliskiej
 7   1, III|   Popatrzał na nią znowu, wzruszył ramionami i pochylił głowę tak nisko,
 8   1, VI |     Kobieta prędko odeszła, objęła ramionami cienki pień brzozy i w szarzejącą
 9   2, II |       czyniły. Justyna lekceważąco ramionami wzruszyła. Powagę, uszanowanie,
10   2, III|     patrzał, teraz z podniesionymi ramionami, głośno sapiąc i bardzo
11   2, III|    strasznymi krzykami buchający a ramionami i widłami na kształt miotanych
12   2, III|      miotającymi się w obie strony ramionami, przeskakiwał niskie płotki
13   2, III|        bójki zrywający się motłoch ramionami wzruszywszy śpiesznie i
14   2, III|         ziemię uderzając i szeroko ramionami rozmachując zawołała:~-
15   2, V  |          plecami o drzwi oparty, z ramionami na piersi skrzyżowanymi.
16   3, I  |          Dokąd? - zapytała znowu i ramionami objąć go próbowała, ale
17   3, II |       ciebie, pójdziesz?~Wzruszyła ramionami.~- Mój drogi - zwolna odpowiedziała -
18   3, II |            najwyższym przerażeniem ramionami ku niemu zamachały. Miało
19   3, II |          rolę bohaterki.~Wzruszyła ramionami.~- Powiedziałeś, że mamy
20   3, II | kieszeniach i podniesionymi trochę ramionami przechadzkę po pokoju znowu
21   3, III|      ściśliwą falą z rozpostartymi ramionami stanął, piersią własną jej
22   3, III|      więcej jeszcze niż wtedy. Obu ramionami uderzył się po bokach, palcami
23   3, III|            przy muzykantach stał z ramionami u piersi skrzyżowanymi i
24   3, III| stanowczość i śmiałość. Tedy wielu ramionami wzruszyło i uwierzyło albo
25   3, III|       szeroko łokcie rozkładające, ramionami i wąsami poruszające. Po
26   3, V  |            prośba żałosna.~Kirłowa ramionami wzruszyła.~- Niech już zostaje...
27   3, V  |      chodził, wąsy w dół pociągał, ramionami rozmachiwał. Marta podniosła