Tom, Rozdzial

 1   1, II |        złożone z osób czterech. Pokój ten miał pozór gabinetu
 2   1, II |        sprzeczała się atmosfera pokój ten napełniająca. Była ona
 3   1, II |     szczelnie były zamkniętymi, pokój ten przypominał pudełko
 4   1, II |        dwoma krokami przesadził pokój i zniknął. Pani Emilia bardzo
 5   1, II |        kieszeni i wyszła.~Drugi pokój na górze, niezbyt mały i
 6   1, V  |     pójdź tu, Mucyk!... ,~- Daj pokój Mucyku! Kto to taki? Pani
 7   2, I  |       które widać było sypialny pokój z dwoma usłanymi łóżkami
 8   2, II | przemógł.~- A dajcież mi święty pokój! - rozległ się po sali głos
 9   2, II |       pani Emilii. Błękitny ten pokój błękitna lampa u sufitu
10   2, II |        zapachem swym napełniała pokój. Justyna rozgarniać zaczęła
11   2, IV |      salę stołową i drugi jakiś pokój do gabinetu pana Benedykta
12   2, V  |       świecie nie ma. Dajcie mi pokój z waszym leczeniem i z waszymi
13   3, I  |         i parku wodziła.~Był to pokój na górnym piętrze znajdujący
14   3, I  |      lecz bezsilny, opuścił ten pokój do kaplicy podobny, w którym
15   3, I  |          Wtedy cichy ten zawsze pokój stał się miejscem częstych
16   3, I  |        i napełniały samotny jej pokój, zdając się przynosić długie,
17   3, I  |         lampy obszerny i wysoki pokój oświecającej albo w letnie
18   3, I  |     salonów rozdzielających jej pokój z pokojem młodej synowej,
19   3, I  |        fotografowane napełniały pokój jego matki. W postawie trochę
20   3, II |    rękami w kieszeniach surduta pokój przebiegał; kilka razy gniewnie
21   3, II |      zmroku, który zaczynał już pokój ten napełniać, usłyszała
22   3, III| ciągnącą naprzód prosił, aby mu pokój dała, a potem wprost ofuknął.
23   3, IV |         talk samotna, jak gdyby pokój ten był pustynią a on jedynym
24   3, IV |     palącą się na biurku lampą. Pokój ten był nie tylko pracownią,
25   3, IV |      miarę i nabrzmiewał. Przez pokój przyległy biegł, ale u drzwi
26   3, IV |       na wysokościach, na ziemi pokój ludziom dobrej woli! - modlił
27   3, V  |         uderzył grom zdumienia.~Pokój napełnił się wykrzykami:~-