Tom, Rozdzial

 1   1, III|      słońca i błyszczącą od potu; szedł prędko i szerokimi krokami;
 2   1, IV |   gospodarzem domu i jego bratową szedł z panią Emilią, W ogóle
 3   1, IV |          zalotnej brunetce. Potem szedł jeszcze Kirło prowadząc
 4   1, IV | pośpiesznie dodała Kirłowa.~Kirło szedł witać dzieci. Dwaj chłopcy,
 5   1, IV |           i parasolikiem w rękach szedł Różyc. Zapewne w towarzystwie
 6   1, IV |          imię. Zygmunt Korczyński szedł za nią, niespokojne spojrzenia
 7   1, V  |         mógł oprócz tego, kto nią szedł, a ten, kto nią szedł, nie
 8   1, V  |         nią szedł, a ten, kto nią szedł, nie widział także nic oprócz
 9   1, V  |       sterczących rączkach pługu, szedł wysoki i zgrabny człowiek,
10   1, V  |           jasnozłocistych włosów. Szedł prosto, równym krokiem,
11   1, VI |  kamieniami najeżonych wschodach. Szedł powoli, z przygarbionymi
12   2, I  |      młodej myśli i woli. Za nimi szedł poważnie wielki, czarny
13   2, III|  mizernego konika ciężkim krokiem szedł bosy i cały w płótno ubrany
14   2, IV |          raz, jak przez te piaski szedł, twarzą wprost na ziemię
15   2, IV |    podtenczas skończyłem, ósmy mi szedł, to może i nie dziwno, że
16   2, IV |           Od brzegu do brzegu zaś szedł i powracał promek na łodziach,
17   2, IV |   rozlegał się coraz głośniej. On szedł z nisko pochyloną głową,
18   2, V  |      Poszedł i pięknie, grzecznie szedł sobie nawet siłę dobrą mając,
19   3, I  |        niemal go zajmowały. Teraz szedł tam znowu w wykwintnym letnim
20   3, I  |         wesołe spojrzenie; on zaś szedł obok niej mierzonym krokiem
21   3, I  |          i niedawno skoszoną łąką szedł Zygmunt Korczyński. Równinę,
22   3, I  |  umiarkowaniem i gracją poruszeń. Szedł coraz powolniej, a gdy w
23   3, II |     Stając, od pośpiechu, z jakim szedł, trochę zdyszany, zapytał:~-
24   3, II |      butach i zgrabnej czapeczce, szedł śmiało i szerokimi krokami,
25   3, II |           jestem!~Zygmunt milcząc szedł za stryjem w głąb domu,
26   3, III|   wzrokiem i cierpiącym uśmiechem szedł tam, dokąd go Elżusia z