Tom, Rozdzial

 1   1, III|           a Stanisław Korczyński, syn napoleońskiego legionisty,
 2   1, IV |        kilku godzinami młodziutki syn gospodarstwa został przez
 3   1, IV |    szkolny, student tak jak i on, syn jednego z obecnych tu i
 4   1, VI |           odpowiedział najstarszy syn Jana i Cecylii, który przed
 5   2, I  |         kilku minutami rozmowy.~- Syn mi zachorował - ze zmartwieniem
 6   2, I  |           cóż? poczciwy chłopak i syn najpoczciwszego sąsiada!
 7   2, II |           padać zaczyna. Przy tym syn nie okazał jej dość współczucia,
 8   2, II |      dziwiło go i oburzało to, co syn jego powiedział o Darzeckim
 9   2, II |     dwuletniej w nim niebytności; syn spostrzegał w ojcu i w ojcowskim
10   2, III|   hrabiowie!~Był to nadjeżdżający syn Fabiana, tęgi, rudawy, jak
11   2, III|      silnie, żelazną niby obręczą syn ramię jej ścisnął.~- Bo
12   2, III|   wybornie ją zrozumieli oboje: i syn, i matka. Antolka wpółgołębie,
13   2, IV |      Teraz na niego drugi z rzędu syn Fabiana do wojska pójdzie
14   2, V  |   kształtnej twarzy towarzysza.~- Syn pana Korczyńskiego tutaj
15   3, I  |          celem życia jest to, aby syn jej był nad tłum wyższy,
16   3, I  |        jej inaczej być nie mogło: syn jej i Andrzeja człowiekiem
17   3, I  |           którym zgorzał Andrzej, syn jego składać będzie ofiary
18   3, II |        teraz rodzonego mego brata syn, Józef Giecołd, dzierżawę
19   3, II | dzierżawach chodził... Brata mego syn jeszcze i teraz dzierżawę
20   3, II |      zaraz i z widoczną niechęcią syn odpowiedział:~- Myślałem
21   3, II |     inaczej myślisz, i czujesz...~Syn, spokojny i zimny, nie dając
22   3, IV |    uczynił... Co to było? Brat... syn... A! brat! Wyciągnął rękę
23   3, IV |          tego miejsca przykuło... Syn! I jak obraz ze zmroku na
24   3, IV |           stopnia, aby myśleć, że syn mój z innej gliny niż inni
25   3, IV |      chodzącego. Przez dzień cały syn i ojciec ani na godzinę
26   3, V  |        tonem zapytania wymówił:~- Syn Jerzego?~Anzelm wyprostował